ბიბლია: იობი
Author: Институт перевода Библии
Date: 2020-12-19T15:04:11.857079+00:00

ბიბლია
ბიბლია

1. სათაურის გვერდი

1. იობი

სათაურის გვერდი

ბიბლია
ძველი და ახალი აღთქმა

(კანონიკური და არაკანონიკური წიგნები)

ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი

2002

ISBN 91-89122-21-6

© კანონიკური წიგნები – ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი, სტოკჰოლმი, 2002

© არაკანონიკური წიგნები – საქართველოს ბიბლიის საზოგადოება, 2002

იობი
იობი

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

1
იობის წიგნი
იობის ზნეობრივი სახე

1^1ყუცის ქვეყანაში იყო კაცი, სახელად იობი. იყო ის კაცი ალალი, წრფელი, ღვთისმოშიში და ბოროტებას განრიდებული. +

2და შეეძინა მას შვიდი ძე და სამი ასული.

3და იყო მისი სამწყსო: შვიდი ათასი წვრილფეხა საქონელი, სამი ათასი აქლემი, ხუთასი უღელი ხარი, ხუთასი ჭაკი ვირი; და ჰყავდა ძალიან ბევრი მსახური; ყველაზე დიდი იყო ის კაცი აღმოსავლეთის ძეთა შორის.

4მისი ძენი მიდიოდნენ და მართავდნენ პურობას, ყოველი მათგანი თავის სახლში და თავის დღეს, და ისინი უგზავნიდნენ და თავის სამ დასაც იწვევდნენ, რათა მათთან ერთად ესვათ და ეჭამათ.

5ნადიმის დღეები რომ ჩამოთავდებოდა, იობი გაგზავნიდა და განწმედდა მათ: ადგებოდა დილაადრიან და სრულადდასაწველებს აღავლენდა მათი რიცხვისდა მიხედვით, რადგან ამბობდა იობი: „ეგების შესცოდეს ჩემმა ძეებმა და დაგმეს ღმერთი თავინთ გულში.“ ასე იქცეოდა იობი ყოველთვის. +

6და ერთ დღეს მოვიდნენ ღვთის შვილები უფლის წინაშე წარსადგომად, და მათ შორის სატანაც მოვიდა. +

7და ჰკითხა უფალმა სატანას: „საიდან მოდიხარ?“ და მიუგო სატანამ უფალს: „ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან.“

8და უთხრა უფალმა სატანას: „თუ შეგინიშნავს ჩემი მსახური იობი? რადგან არავინ არის მისი მსგავსი ამ ქვეყანაზე: ალალი, წრფელი, ღვთისმოშიში კაცია, ბოროტებას განრიდებული.“

9და მიუგო სატანამ უფალს: „მერედა ტყუილუბრალოდ არის იობი ღვთისმოშიში?

10განა შენ არ შემოაკავე მისი გარემო და მისი სახლი, და მთელი მისი საბადებელი ყოველმხრივ? შენ აკურთხე მისი ნახელავი და გაამრავლე ქვეყნად მისი საქონელი.

11აბა, ხელი გაიწოდე და შეახე მთელ მის საბადებელს, თუ პირში არ დაგიწყოს გმობა.“

12და უთხრა უფალმა სატანას: „აჰა, შენს ხელთ იყოს მთელი მისი საბადებელი, ოღონდ თვით მის წინააღმდეგ ნუ გაიწვდი ხელს!“ და გამოვიდა სატანა უფლისაგან.

13ერთ დღეს, როცა მისი ძენი და მისი ასულნი ჭამდნენ და ღვინოს სვამდნენ თავიანთი უფროსი ძმის სახლში,

14მივიდა მაცნე იობთან და უთხრა: „ხარები ხნავდნენ და ჭაკი ვირები ძოვდნენ მათ გვერდით,

15და დაეცნენ შებაელები მათ და წაასხეს, მსახური ბიჭები კი მახვილით ამოხოცეს. მეღა გადავრჩი შენთვის ამბის მომტანი.“

16ამის ლაპარაკში იყო, რომ მოვიდა სხვა და თქვა: „ღვთის ცეცხლი ჩამოვარდა ზეციდან და გადაბუგა ცხვარი და მსახური ბიჭები და შთანთქა ისინი. მეღა გადავრჩი შენთვის ამბის მომტანი.“

17ამის ლაპარაკში იყო, რომ მოვიდა კიდევ სხვა და თქვა: „ქალდეველნი დაეწყვნენ სამ რაზმად და დაეცნენ აქლემებს და წაასხეს ისინი, მსახური ბიჭები მახვილის პირით ამოხოცეს. მეღა გადავრჩი შენთვის ამბის მომტანი.“

18ამის ლაპარაკში იყო, რომ მოვიდა კიდევ სხვა და თქვა: „შენი ძენი და შენი ასულნი ჭამდნენ და ღვინოს სვამდნენ თავიანთი უფროსი ძმის სახლში,

19და აჰა, დიდი ქარი მოვარდა უდაბნოდან, ეძგერა სახლის ოთხსავე კუთხეს, ჭერი თავზე დაემხოთ ყმაწვილებს და დაიხოცნენ. მეღა გადავრჩი შენთვის ამბის მომტანი.“

20და ადგა იობი და შემოიხია სამოსელი, და გადაიპარსა თავი, და დაეცა მიწაზე და თაყვანისცა,

21და თქვა: „შიშველი გამოვედი დედის მუცლიდან და შიშველი დავბრუნდები იქ. უფალმა მომცა და უფალმა წაიღო. კურთხეულ იყოს უფლის სახელი.“

22ყოველივე ამაში იობს არ შეუცოდავს, ღვთის აუგი არ დასცდენია. +

2

იობი მეორედ გადაეცემა სატანას

2^1ერთ დღეს მივიდნენ ღვთის შვილები უფლის წინაშე წარსადგომად, და სატანაც მივიდა მათ შორის უფლის წინაშე წარსადგომად. +

2და ჰკითხა უფალმა სატანას: „საიდან მოდიხარ?“ და მიუგო სატანამ უფალს: „ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან.“

3და უთხრა უფალმა სატანას: „არ შეგინიშნავს ჩემი მსახური იობი? რადგან არავინ არის მისი მსგავსი ამ ქვეყანაზე: ალალი, წრფელი, ღვთისმოშიში კაცია, ბოროტებას განრიდებული. იგი კვლავ სიალალით ინახავს თავს, შენ კი მაქეზებდი მის წინააღმდეგ, რომ უმიზეზოდ დამეღუპა იგი.“ +

4და მიუგო სატანამ უფალს: „ტყავს ტყავის წილ, მაგრამ სიცოცხლის წილ ყველაფერს გაიღებს კაცი.

5აბა, გაიწოდე ხელი, და შეახე მის ძვალს და მის ხორცს, პირში თუ არ დაგიწყოს გმობა.“ +

6და უთხრა უფალმა სატანას: „აჰა, შენს ხელთ იყოს, მხოლოდ მის სიცოცხლეს გაუფრთხილდი.“

7და გავიდა სატანა უფლისაგან და შეჰყარა იობს საშინელი ქეცი ფეხის ტერფიდან თხემამდე. +

8და აიღო იობმა კეცის ნატეხი წყლულების მოსაქავებლად და ნაცარში ჩაჯდა.

9და უთხრა მას მისმა ცოლმა: „შენ კვლავ ეჭიდები შენს სიალალეს? დაგმე ღმერთი და მოკვდი!“

10და მან უპასუხა: „ერთი უგუნური დედაკაცივით ლაპარაკობ შენ. თუ სიკეთეს ვიღებთ ღვთისგან, სიავე აღარ უნდა მივიღოთ?“ არც ყოველივე ამაში შეუცოდავს იობს თავისი ბაგით. +

11და გაიგო იობის სამმა მეგობარმა ყველა ის უბედურება, რაც იობს დაატყდა თავს, და მოვიდნენ თავთავიანთი ადგილებიდან: ელიფაზ თემანელი, ბილდად შუხელი და ცოფარ ნაყამათელი, და შეიკრიბნენ ერთად, რათა მასთან მისულიყვნენ მისასამძიმრებლად და სანუგეშებლად. +

12შორიდან აახილეს თვალი, მაგრამ ვერ იცნეს, ხმა აღიმაღლეს და ტირილი მორთეს. და შემოიხია თითოეულმა თავისი სამოსელი, და თავზე მტვერი დაიყარა.

13და ისხდნენ მასთან მიწაზე შვიდ დღეს და შვიდ ღამეს. ხმა არავის გაუცია მისთვის, რადგან ხედავდნენ, რომ მეტისმეტად დიდი იყო მისი სატკივარი.

3
იობის პირველი სიტყვა

3^1და ამის შემდგომ გახსნა იობმა ბაგე და დასწყევლა თავისი დღე.

2და თქვა იობმა: +

3„დაიქცეს ის დღე, მე რომ გავჩნდი, და ღამე, რომელმაც თქვა: ‘კაცი ჩაისახა!’

4ის დღე დაბნელდეს, აღარ მოხედოს მას ღმერთმა ზეგარდმო, აღარ ინათოს მასზე ნათელმა!

5მოიცვას ის ბნელმა და სიკვდილის აჩრდილმა, დაივანოს მასზე ღრუბელმა, შეაძრწუნოს ის დღის სიშავემ!

6ის ღამე შეიპყროს წყვდიადმა, არ გაიხაროს წლის დღეთა შორის! თვეთა რიცხვში აღარ

7აჰა, გაბერწდეს ის ღამე, აღარ ეღირსოს სიხარული.

8დასწყევლონ იგი დღის მაწყევრებმა, რომელთაც ძალუძთ ლევიათანის გამოღვიძება!

9დაე, დაბნელდნენ მისი განთიადის ვარსკვლავები, ელოდოს ნათელს და არ ჩანდეს, და ვერ იხილოს წამწამნი ცისკრისა.

10რადგან დედაჩემის საშოშივე არ ჩამიკეტა კარი, და არ დაფარა სალმობა ჩემს თვალთაგან.

11რატომ არ მოვკვდი გაჩენისთანავე, მუცლიდან გამოსვლისთანავე რად არ გავთავდი?

12რად მიმიღეს მე ბებიაქალის მუხლებმა, და რად შემეგებნენ დედაჩემის ძუძუნი მოსაწოვებლად?

13რადგან ახლაც ხომ ვიწვებოდი დამშვიდებული, ძილში ვიქნებოდი მოსვენებული, +

14ქვეყნიერების მეფეებთან და მრჩევლებთან, თავისთვის საძვალეთა მაშენებლებთან, +

15ან მთავრებთან, რომელთაც ოქრო ჰქონდათ, და ვერცხლით რომ ივსებდნენ სახლებს.

16ან რატომ არ დავიმარხე მკვდრადშობილივით, იმ ჩვილივით, ნათელი რომ არ უნახავს?

17იქ ბოროტეულნი აღარ შფოთავენ, და იქ განისვენებენ მოქანცულნი.

18იქ მშვიდად არიან ტუსაღები და თავმდგმურთა ხმა არ ესმით.

19მცირენი და დიდნი იქ არიან, და მონა თავისუფალია თავისი ბატონისაგან.

20რაღად მიეცა ტანჯულს ნათელი, და სულგამწარებულს – სიცოცხლე,

21სიკვდილის მონატრულებს და ვერმპოვნელებს, დამარხულ განძზე მეტად რომ ეძებენ, +

22უზომოდ გახარებულებს და აღტაცებულებს

23რად მიეცა ნათელი იმ კაცს, და ვინც ალყაში მოიმწყვდია ღმერთმა?

24რადგან ჩემს პურს ჩემი ოხვრა წინ უსწრებს, და ჩემი კვნესა წყალივით იღვრება.

25რადგან მეწია შიში, რომელიც მაძრწუნებდა, და რაც მაშინებდა, ის მომივიდა.

26ჩემთვის აღარც სიმშვიდეა, აღარც შვება, და არც მოსვენება. მოვიდა მშფოთვარება.“

4

ელიფაზის პირველი სიტყვა

4^1და მიუგო ელიფაზ თემანელმა და თქვა: +

2„სიტყვა რომ შემოგბედოთ, ხომ არ გაბეზრდები? მაგრამ ვის ძალუძს ლაპარაკისაგან თავი შეიკავოს?

3აი, შენ ბევრს არიგებდი ჭკუას, და დაუძლურებულ მკლავებს განამტკიცებდი; +

4წაბორძიკებულს ფეხზე აყენებდა შენი სიტყვა, და ძალაგამოცლილ მუხლებს შენ ამაგრებდი.

5და ახლა შენც მოგადგა და გაბეზრდი, შენც გეწია და შეძრწუნდი,

6შენი მოშიშება ხომ შენი სასოებაა, და შენი გზების სიალალე – შენი იმედი?

7გაიხსენე, ვინმე თუ დაღუპულა უდანაშაულო? სადმე თუ ამომწყდარან მართალნი?

8როგორც მინახავს: სიავის მხვნელნი და შფოთის მთესველნი მასვე იმკიან. +

9ღვთის სუნთქვაზე დაიღუპებიან და +

10ღრიალი ლომისა და ხმა ძუ ლომისა, და ლომის ბოკვერთა კბილნი იმუსრებიან. +

11ლომი იღუპება უნადავლოდ, და ძუ ლომის ბოკვერნი იფანტებიან.

12სიტყვა მომეპარა, და ჩურჩული ჩამესმა ყურში;

13ღამეულ ხილვათა ფიქრებში გართული, როცა კაცთ ძილქუში ეცემათ,

14შიშმა და ძრწოლამ შემიპყრო, და ყველა ძვალი ამიცახცახა.

15და სულმა სახეზე გადამიქროლა, ტანზე თმები ამებურძგლა.

16შედგა, მაგრამ ვერ გავარჩიე მისი სახე, ჩემს თვალწინ იყო ხატება; დუმილი და მერე ხმა მესმის:

17შეიძლება ადამიანი ღმერთზე მართალი იყოს? შეიძლება ადამიანი თავის შემოქმედზე წმიდა იყოს?

18აჰა, თავის მსახურებსაც კი არ ენდობა, და თავის ანგელოზებშიც კი პოულობს ნაკლს!

19რაღა ითქმის თიხის სახლებში მცხოვრებლებზე, მტვერზე რომ უდგათ საფუძველი, მღილივით რომ იხოცებიან, +

20განთიადიდან საღამომდე რომ იმუსრებიან, შეუმჩნევლად იღუპებიან?

21აჰა, გაწყვეტილია მათი კარვის საბელი მათ შორის, სიბრძნის გარეშე კვდებიან ისინი.“

5
გაგრძელება

5^1„აბა, მოუხმე, ვინ გამოგეპასუხება? და წმიდათაგანს ვის მიმართავ?

2რადგან უგუნურს ჯავრი ჰკლავს, და ბრიყვს შური ღუპავს.

3ვნახე, უგუნური ფესვს იდგამდა და მყისვე დავწყევლე მისი სამყოფელი. +

4შორს არიან მისი შვილები ხსნისაგან, კარიბჭესთან დაბეგვავენ, და არავინ ეყოლებათ მოსარჩლე.

5სამკალს მშიერი შეუჭამს, ეკლებიდანაც კი ააცლიან და მწყურვალნი შთანთქავენ მათ დოვლათს.

6რადგან ნაცარ-მტვრიდან არ მოდის უსამართლობა და მიწიდან არ აღმოცენდება ტანჯვა.

7რადგან ადამიანი ტანჯვისთვის იბადება, და ნაპერწკლებივით მიისწრაფის მაღლა. +

8მაგრამ მე ისევ ღმერთს დავეკითხებოდი და ღმერთს მივანდობდი ჩემს საქმეს,

9რომელიც იქმს დიდ და გამოუკვლევ საქმეებს, სასწაულებს, რომელთაც არა აქვს რიცხვი. +

10აძლევს წვიმას მიწის პირს, და წყლებს აგზავნის ყანებზე.

11აღამაღლებს მდაბლებს და მგლოვიარენი ხსნად მაღლდებიან.

12ის ფუშავს ცბიერთა ზრახვებს და მათი ხელები ვერ აღწევენ წარმატებას.

13იჭერს ბრძენკაცებს მათივე ცბიერებით, და მზაკვართა თათბირი ფუჭი ხდება. +

14დღისით ისინი წყვდიადს აწყდებიან და შუადღისას ხელისცეცებით დადიან, როგორც ღამეში.

15ის იხსნის ღატაკს მათი პირის მახვილისაგან და ძლიერის ხელისგან.

16ისე, რომ უმწეოს იმედი აქვს, და უსამართლობა კუმავს პირს.

17აჰა, ნეტარია კაცი, რომელსაც ამხილებს ღმერთი, და ყოვლადძლიერის სასჯელს ნუ უკუაგდებ!

18თვითონ ლახვრავს და თვითონვე უხვევს, წყლავს, მაგრამ მისივე ხელები კურნავენ. +

19ექვსი გაჭირვებიდან გიხსნის შენ, და მეშვიდეგზის არ შეგემთხვევა ბოროტება.

20შიმშილობის ჟამს სიკვდილისაგან გიხსნის და ბრძოლის ჟამს – მახვილისაგან. +

21ენის მათრახს დაემალები, და არ შეგეშინდება, როცა ის განადგურება მოვა. +

22განადგურებასა და შიმშილს დასცინებ, და მიწის მხეცების არ შეგეშინდება,

23რადგან კავშირი გექნება მინდვრის ქვებთან, და ველის მხეცებთან მშვიდობა გექნება. +

24და შეიტყობ, რომ მშვიდობაა შენს კარავში, და თვალს გადაავლებ შენს სამყოფელს, და დანაკლისი აღარ

25და შეიტყობ, რომ მრავალრიცხოვანია შენი მოდგმა, და მიწის ბალახივითაა შენი ნაშიერი.

26საფლავში მხცოვანი ჩახვალ, როგორც პურის ძნა, თავის დროზე რომ იმკება.

27აჰა, ეს გამოვიკვლიეთ, ასეა ეს, შეისმინე ეს და შენთვის იცოდე.“

6
იობის პასუხი ელიფაზს

6^1და მიუგო იობმა და თქვა:

2„წონით რომ აწონილიყო ჩემი ტანჯვა, და ჩემი უბედურება სასწორზე დადებულიყო,

3მაშინ იგი ზღვის ქვიშაზე უფრო მძიმე იქნებოდა, ამიტომაც არის, რომ წინდაუხედავია ჩემი სიტყვები.

4რადგან ყოვლადძლიერის ისრები მე განმეწონენ და მათ შხამსა სვამს ჩემი სული, ღვთის საშინელებანი ამიმხედრდნენ. +

5ყროყინებს გარეული ვირი, თუ ბალახი აქვს? ბღავის ხარი, თუ ბაგა მაღლა აქვს?

6თუ იჭმება უგემური რამ მარილის გარეშე? და თუ აქვს გემო კვერცხის ცილას?

7გული არ მიმდის მათზე, ასეთია ჩემი დღიური ლუკმა.

8ნეტა ახდებოდეს ჩემი ნატვრა, და იმედს გამიმართლებდეს ღმერთი!

9ნეტა, ინებებდეს ღმერთი და დამლეწდეს! გამოიწვდიდეს ხელს და გამკვეთდეს! +

10და ეს იქნებოდა კიდევ ჩემი ნუგეში, და ულმობელი სატკივრით გავიხარებდი, რადგან არ უარმიყვია წმიდის სიტყვები.

11რადგან რაა ჩემი ძალა, რომ დავენდო? რაა ჩემი ბოლო, რომ დავითმინო?

12განა ქვის სიმტკიცეა ჩემი სიმტკიცე? განა სპილენძისაა ხორცი ჩემი? +

13განა აღარ არის ჩემი შეწევნა ჩემში? განა განმეშორა დავლათი?

14გატანჯულს თავისი მოყვასისაგან აქვს წყალობა, თუნდაც დაივიწყოს ყოვლადძლიერის შიში.

15ჩემი ძმები მაცდურობენ, როგორც ნიაღვარი, როგორც კალაპოტი იმ ნიაღვრებისა, უკვალოდ რომ უჩინარდებიან, +

16ყინულისაგან რომ ამღვრეულან და თოვლი რომ ჩამდნარა მასში.

17როგორც კი მზე დააჭერს, მაშინვე რომ ქრებიან, დააცხუნებს და ადგილზევე უჩინარდებიან.

18ქარავნები გეზს იცვლიან, გადიან უდაბნოში და იკარგებიან.

19გასცქეროდნენ თემას ქარავნები, მათი იმედი ჰქონდათ შებას მოგზაურებს.

20გაწბილდნენ, რადგან იმედი ჰქონდათ, მივიდნენ იქ და შერცხვნენ.

21და ახლა თქვენ არარაობა ხართ, იხილეთ საშინელება და შეგეშინდათ.

22გითხარით განა: რამე მომიტანეთ-მეთქი? ან თქვენი დოვლათიდან ქრთამი გაეცით-მეთქი ჩემთვის?

23ან დამიხსენით-მეთქი მტრის ხელიდან? ან მტარვალთა ხელიდან გამომისყიდეთ-მეთქი?

24მასწავლეთ და დავდუმდები, და რა შემეშალა, გამაგებინეთ.

25რა ძლიერია წრფელი სიტყვა, და რას მსაყვედურობს თქვენი საყვედური?

26ნუთუ ფიქრობთ, საყვედური გამოთქვათ ჩემს სიტყვებზე? და სასოწარკვეთილი კაცის იმ ნათქვამზე, ქარს რომ ეკუთვნის?

27ობოლზეც კი წილს იყრით და ძირს უთხრით თქვენს მეგობარს.

28ახლა ინებეთ და მომხედეთ, და ნახეთ, თუ ვიცრუე თქვენს წინაშე.

29მობრუნდით, გევედრებით, და ნუ იქნება უსამართლობა. მობრუნდით, ჩემი სიმართლე კვლავაც აქ არის!

30აბა, თუ არის ჩემს ენაზე უსამართლობა? თუ ვერ ხვდება ჩემი სასა უბედურებას?“

7

იობის სიტყვის გაგრძელება

7^1„განა ბრძოლა არაა კაცის ყოფა მიწაზე? განა მისი დღეები დღიური მუშის დღეებივით არ არის?

2როგორც მონას სწყურია ჩრდილი, როგორც დღიური მუშა ელის თავის გასამრჯელოს,

3ასე მხვდა წილად ამაოების თვენი, და მომეთვალა ტანჯვის ღამენი.

4თუ ვწევარ, ვამბობ: ‘როდის ავდგები?’ მაგრამ გრძელია ღამე, და მე ბორგვით ვიღლები +

5ჩემი ხორცი მატლებით შეიმოსა და მიწის მტვრით, ჩემი კანი სკდება და იხრწნება. +

6ჩემი დღენი ჯარის უსწრაფესად ბრუნავენ და უიმედოდ იწურებიან.

7გახსოვდეს, ქროლვაა ჩემი სიცოცხლე, არ მობრუნდება ჩემი თვალი სიკეთის ხილვად.

8ვეღარ მიხილავს თვალი, ჩემი მნახველი, თვალებს მომაპყრობ, მაგრამ მე უკვე აღარ ვიქნები! +

9ქრება ღრუბელი და მიდის. ასე ჩადის შავეთში კაცი და აღარ ამოდის,

10შინ აღარ დაბრუნდება, და ვეღარ ცნობს მას მისი ადგილი.

11მეც აღარ დავაყენებ ჩემს პირს, ვილაპარაკებ სულშეჭირვებული, ვიღაღადებ სულგამწარებული.

12განა ზღვა ვარ ან ზღვის გველეშაპი, ყარაული რომ მომიჩინე?

13როცა ვიტყვი: მანუგეშებს-მეთქი ჩემი სარეცელი, ჩემს ჭმუნვას წარიტაცებს-მეთქი ჩემი საგებელი,

14მაშინ მაძრწუნებ მე სიზმრებით და მაშინებ ხილვებით.

15ასე, რომ ჩემი სული უმალ დახრჩობასა და სიკვდილს ირჩევს, ვიდრე ჩემს ძვალთა გადარჩენას.

16მომბეზრდა სიცოცხლე, არ ვიცოცხლებ უკუნისამდე. დამეხსენ, რადგან ფუჭია ჩემი დღეები.

17რა არის ადამიანი, ასე რომ განადიდებ? მისკენ რომ მიგიპყრია გულისყური? +

18რომ ყოველ დილას მოინახულებ? და სცდი ყოველ წამს?

19სანამდე არ მომაშორებ მზერას? სანამდე არ მომშორდები,

20მე თუ ცოდვა ჩავიდინე, შენ რა დაგიშავე, ადამიანის მცველო? რად დამსვი შენს სამიზნედ და რად შევიქენ ტვირთად ჩემი

21რატომ არ შემინდობ ცოდვას? და არ წარმიხოცავ დანაშაულს? რადგან ახლა მიწა-მტვერში ვწვები. ძებნას დამიწყებ და

8

ბილდადის პირველი სიტყვა

8^1და მიუგო ბილდად შუხელმა და თქვა: +

2„როდემდე უნდა ლაპარაკობდე ამას? შენი პირის სიტყვები

3ნუთუ ღმერთი გაამრუდებს სამართალს და ყოვლადძლიერი გაამრუდებს სიმართლეს?

4თუ შენმა შვილებმა შესცოდეს მის წინაშე, მან ხელში ჩაუგდო ისინი მათსავე ურჯულოებას.

5შენ რომ ღმერთი გეძებნა და ყოვლადძლიერს შევედრებოდი, +

6წრფელი რომ ყოფილიყავ, ახლა იფხიზლებდა შენთვის და აღგიდგენდა შენი სიმართლის ალაგს.

7და თუ შენი დასაწყისი მცირე იყო, შენი დასასრული დიდად გაიზრდება. +

8აბა, ჰკითხე გარდასულ თაობას და ყურად იღე მამების ნაკვლევი.

9რადგან გუშინდელნი ვართ ჩვენ რადგან ჩრდილია ჩვენი დღეები ამ ქვეყანაზე.

10განა არ დაგმოძღვრავენ და არ გეტყვიან? და გულიდან არ

11უჭყანტობოდ გარეშე თუ იზრდება ჭილი? უწყლოში თუ ამოდის

12იგი ჯერ ნორჩია და მოუჭრელი, და მაინც ყველა ბალახზე ადრე ჭკნება. +

13ასევეა ყველას ბილიკები, ვინც ღმერთს ივიწყებს. და უღვთოთა იმედი გაქარწყლდება. +

14რადგან წარიკვეთება მისი სასო და მისი იმედი ობობას ქსელია.

15მიეყდნობა თავის სახლს და ვერ გაუძლებს, მოეჭიდება მას და ვერ დაიჭერს.

16ამწვანებულია იგი მზის გულზე, და ბაღნარზე გადმოშლილი აქვს ყლორტები.

17ქვების გროვაში ჩახლართულა მისი ფესვები, ქვის ლოდებში ჩაჭედილა.

18თუ ამოგლიჯეს თავისი ადგილიდან, უარყოფს მას: არასოდეს მინახიხარო.

19აჰა, ეს არის მისი გზის სიხარული და მიწიდან კი სხვა აღმოცენდება.

20აი, ღმერთი არ მოიძულებს უმანკოს, და არ შეეწევა ბოროტმოქმედებს. +

21კვლავ აგივსებს პირს სიცილით, და ბაგეებს აგივსებს ყიჟინით.

22შენი მოძულენი სირცხვილით შეიმოსებიან და ურჯულოთა კარავი აღარ იქნება!“

9
იობის პასუხი

9^1და მიუგო იობმა და თქვა:

2„ჭეშმარიტად ვიცი, რომ ასეა, რა გაამართლებს კაცს ღვთის წინაშე? +

3ვინმეს რომ ღმერთთან კამათი მოენდომებინა, ათასში ერთზეც ვერ გასცემდა პასუხს. +

4გულით ბრძენია და ძალით ძლიერი, ვინ გაჯიუტებია მას და გადარჩენილა? +

5მთებს ისე უცვლის ადგილს, რომ მათ არც იციან. იგი ამხობს მათ თავისი რისხვით, +

6ატორტმანებს დედამიწას თავისი ადგილიდან და მისი სვეტები ირყევიან.

7უბრძანებს მზეს და არ აღმოხდება, და ვარსკვლავებს ასვამს ბეჭედს.

8მარტო თვითონ ჭიმავს ზეცას და ზღვის ტალღებზე დადის.

9იგია შემოქმედი დიდი დათვისა, ორიონისა, ხომლისა და სამხრეთის პალატებისა.

10იგი ქმნის გამოუკვლეველ დიდებულებას და ურიცხვ საკვირველებას.

11აჰა, გადაივლის ჩემს თავზე და ვერ ვხედავ, ჩაივლის და ვერ ვამჩნევ მას.

12აჰა, იტაცებს და ვინ არის დამკავებელი? ვინ ეტყვის: რას აკეთებო?

13ღმერთი არ შეაბრუნებს თავის რისხვას, რაჰაბის შემწენი მის ქვეშ ემხობიან.

14როგორ უნდა შევეპასუხო მას, როგორ უნდა შევურჩიო ჩემი სიტყვები?

15მართალიც რომ ვიყო, არ შევეპასუხები მას, ჩემს მსაჯულს შევევედრები. +

16თუ მას მოვუხმობდი და პასუხს გამცემდა, არ დავიჯერებდი, რომ მან ისმინა ჩემი ხმა.

17გრიგალივით მლეწავს და ტყუილუბრალოდ მიმრავლებს ჭრილობებს.

18სულს არ მათქმევინებს, არამედ

19თუ ძალის ამბავია, აჰა, ის ძლიერია, და თუ სამართლის ამბავია, ვინ მოჰკითხავს პასუხს?

20მართალი რომც ვიყო, ჩემივე პირი მე გამამტყუნებს, უმწიკვლო რომც ვიყო, მაინც ბრალს დამდებს.

21უმწიკვლო ვარ, მაგრამ არად ვაგდებ ჩემს თავს: სიცოცხლე მომძულდა.

22სულერთია, ამიტომ ვამბობ: უმწიკვლოსა და ურჯულოს ერთნაირად კლავს იგი.

23როცა მისი მათრახი უცაბედად კლავს, იგი დასცინის უბრალოთა განსაცდელს.

24დედამიწა ურჯულოთა ხელშია ჩავარდნილი, ის უფარავს სახეებს მის მსაჯულებს. თუ ის არ არის, მაშ ვინღაა?

25და ჩემი დღეები მალემსრბოლის უსწრაფესია, მიექანე, არანაირ სიკეთეს არ ხედავენ. +

26მიჰქრიან ლერწმის ნავებივით, არწივივით, თავის მსხვერპლს რომ აცხრება.

27თუ ვიტყვი: დავივიწყებ ჩემს საჩივარს, მოვეშვები პირქუშობას და გავმხნევდები,

28მაშინებს ყველა ჩემი სატკივარი, ვიცი, რომ არ გამამართლებ.

29მე გავმტყუნდები! ამაოდ რად უნდა გავისარჯო?

30თუნდაც თოვლის წყლით განვიბანო თავი, და აბრეშუმზე შევიწმინდო ხელები, +

31მაშინაც წუმპეში ჩამძირავდი და ჩემსავე სამოსელს შევზიზღდებოდი.

32რადგან ის ჩემსავით ადამიანი კი არ არის, რომ პასუხი გავცე და სამსჯავროში ერთად წავიდეთ. +

33არ არის ჩვენს შორის შუამავალი, რომ ორივეს დაგვადოს თავისი ხელი.

34განმარიდოს თავისი კვერთხი, და მისი შიში ნუ შემაძრწუნებს!

35მაშინ ვილაპარაკებდი და არ შემეშინდებოდა, რადგან მე ასე არა ვარ ჩემს თავთან.“

10

იობის სიტყვის გაგრძელება

10^1„მოსძაგდა ჩემს სულს სიცოცხლე. გასაქანს მივცემ ჩემს წუხილს, ვილაპარაკებ ჩემი სულის სიმწარით,

2ვეტყვი უფალს: ‘მაცოდინე, რისთვის მედავები?

3კარგია შენთვის, რომ თრგუნავ, რომ მოიძულე შენს ხელთა ქმნილება და ურჯულოთა რჩევას უნათებ?

4ნუთუ შენც ხორციელი თვალები გაქვს? ნუთუ შენც ადამიანივით იყურები?

5ნუთუ შენი დღეები ადამიანის დღეებივითაა? ნუთუ კაცის დღეებივითაა შენი წლები, +

6ჩემს ბრალს რომ ეძებ და ჩემს ცოდვას იკვლევ?

7თუმცა იცი, რომ დამნაშავე არა ვარ, და არავინაა შენი ხელიდან ჩემი დამხსნელი.

8შენმა ხელებმა გამომსახეს და შემქმნეს და შენვე მანადგურებ?

9აბა, გაიხსენე, თიხასავით რომ შემქმენი, და ისევ მტვრად მაქცევ?

10განა რძესავით არ გადმომღვარე და ყველივით არ შემადედე?

11ტყავით და ხორცით შემმოსე, ძვლებითა და ძარღვებით მომქსოვე,

12სიცოცხლე და წყალობა მოავლინე ჩემზე და შენმა ზრუნვამ შეინახა ჩემი სული.

13ეს გქონდა გულში დაფარული, ვიცი, რომ ეს იყო შენი მიზანი.

14თუ შეგცოდავ, შენ დამიდარაჯდები და არ მომიტევებ დანაშაულს.

15თუ დამნაშავე ვარ, ვაი ჩემს თავს! თუ მართალი ვარ, თავი ვერ ამიწევია! რადგან სავსე ვარ სირცხვილით. ნახე ჩემი სივაგლახე.

16წამოვიწევი და ლომივით ნადირობ ჩემზე, და კვლავ სასწაულებს ახდენ ჩემზე,

17ახალ-ახალი მოწმეები გამოგყავს ჩემს საპირისპიროდ, და აძლიერებ შენს რისხვას ჩემზე. ჯარები ენაცვლებიან ერთმანეთს ჩემს წინააღმდეგ.

18დედის საშოდან რისთვის გამომიყვანე? მოვმკვდარიყავი, რომ არავის თვალს არ ვეხილე.

19ვყოფილიყავი, როგორც არყოფილი, საშოდან საფლავში ჩავსულიყავი.

20განა მცირე არაა ჩემი დღეები? მომეშვი, +

21სანამ წავიდოდე უკანმოუქცევლად ბნელეთისა

22წყვდიადის ქვეყანაში, როგორც სიკვდილის აჩრდილის წყვდიადში, სადაც არ არის წესრიგი, და სადაც ნათელი წყვდიადივითაა.’“

11

ცოფარის პირველი სიტყვა

11^1და მიუგო ცოფარ ნაყამათელმა: +

2„ნუთუ ბევრი სიტყვა უპასუხოდ დარჩება? და ნუთუ ყბედი გამართლდება?

3ნუთუ შენი ფუჭსიტყვაობა დაადუმებს კაცებს? და ნუთუ დაცინვას მოჰყვები და არავინ იქნება შემარცხვენელი?

4და შენ ამბობდი: ‘ხალასია ჩემი მოძღვრება და სუფთა ვარ

5და ნეტავ ღმერთი ალაპარაკდებოდეს და გახსნიდეს ბაგეებს შენს მიმართ,

6და გაგიცხადებდეს თავისი სიბრძნის საიდუმლოებებს! რადგან ორმაგია ნამდვილი სიბრძნე და, იცოდე, რომ ღმერთი შენი გულისათვის ივიწყებს ზოგიერთ შენს შეცოდებას.

7ჩასწვდები შენ ღვთის სიღრმეს? მისწვდები ყოვლადძლიერის სამანს? +

8იგი ზეცაზე მაღალია – რას იზამ? ქვესკნელზე ღრმაა – რას გაიგებ? +

9იგი ზომით დედამიწის უგრძესია და ზღვის უვრცესია.

10თუ ჩაივლის, შებორკავს და წარუდგენს სამსჯავროს, წინ ვინ აღუდგება?

11რადგან ის სცნობს ცბიერ ადამიანებს, როცა უსამართლობას ხედავს, განა ყურადღებას არ მიაქცევს?

12ცარიელი თავი განისწავლება? და ველური ვირის ჩოჩორი ადამიანად დაიბადა?

13თუ შენ განაწყობ შენს გულს და მისკენ გაიწვდი ხელებს,

14თუ შენს ხელში უსამართლობაა, განიშორე ის, რომ შენს კარვებში არ დაივანოს უსამართლობამ,

15რადგან მაშინ აღმართავ შენს სახეს უმწიკვლოდ, განმტკიცდები და შიში არ გექნება, +

16რადგან დაივიწყებ შენს ტანჯვას, როგორც ჩავლილ წყალს, ისე გაიხსენებ. +

17შენი სიცოცხლე შუადღეზე ნათელი იქნება, და ბნელი დილასავით გახდება. +

18დაიმედებული იქნები, რადგან არის სასო. და მიმოიხედავ და იმედიანად დაწვები.

19და დაივანებ, და არავინ იქნება შენი შემწუხებელი, და მრავალნი დაგიწყებენ ლიქნას.

20და ურჯულოთა თვალნი დაივსებიან, დაეკარგებათ მათ თავშესაფარი, და მათი სასო სულის განტევება იქნება.“ +

12
იობი პასუხობს სამ მეგობარს

12^1და მიუგო იობმა და თქვა:

2„ჭეშმარიტად, ხალხი მხოლოდ თქვენა ხართ, და სიბრძნე თქვენთან ერთად მოკვდება.

3მეც თქვენსავით მაქვს გონება, თქვენზე ნაკლები არც მე ვარ. და ვინ არ იცის ეს ყოველივე?

4მოყვასის დასაცინი შევიქენი, მე, ღვთისმხმობელი და მისგან პასუხის მიმღები. დასაცინი შევიქენი, მართალი და უმწიკვლო.

5გალაღებულ კაცს ზიზღი აქვს მარცხისა, როგორც ფეხდასხლეტილის ხვედრისა.

6მყუდროება სუფევს მძარცველთა კარვებში, უშიშრად არიან ღვთის განმარისხებელნი, ვინც ღმერთი მოიყვანა თავისი ხელით. +

7აბა ჰკითხე პირუტყვს და ის გასწავლის, და ცის ფრინველს და ის გეტყვის.

8ან მიწას გაესაუბრე და ის გასწავლის, და მოგახსენებენ ზღვის თევზები.

9ვინ არ იცის ამათ შორის, რომ ღვთის ხელმა შექმნა ეს?

10მის ხელთაა ყველა სულდგმულის სული, და

11განა ყური არ განარჩევს სიტყვებს? განა სასა არ გრძნობს საჭმლის გემოს? +

12სიბრძნე მოხუცებშია და გონება – დღეგრძელებში.

13ღმერთთანაა სიბრძნე და ძალი, მასთანაა რჩევა და გონება.

14აჰა, დაანგრევს და ვეღარ აშენდება, დაამწყვდევს კაცს და ვეღარ გამოიხსნება. +

15აჰა, შეაკავებს წყლებს და დაშრებიან, გამოუშვებს მათ და გადახრავენ მიწას. +

16მასთანაა ძალი და ნამდვილი სიბრძნე, მისია მოტყუებული და მომტყუებელი.

17ტყვედ მიჰყავს მრჩეველნი და მსაჯულებს აბრიყვებს.

18ბორკილებს აყრევინებს მეფეებს და წელზე სარტყელს არტყამს.

19ფეხშიშველი მიჰყავს მღვდლები, და ამხობს ძლიერებს.

20ართმევს მეტყველებას თავდაჯერებულთ და გამჭრიახობას – უხუცესებს.

21დამცირებას ანთხევს დიდებულებზე და ძლიერთა სარტყელს ასუსტებს.

22აცხადებს იდუმალებებს ბნელიდან და სიკვილის აჩრდილი სინათლეზე გამოჰყავს.

23განადიდებს ხალხებს და ანადგურებს, განავრცობს ხალხებს და მიუძღვის მათ.

24გონებას ურევს ქვეყნის ხალხთა თავკაცებს და უგზო-უკვლო უდაბნოში ახეტიალებს. +

25ხელისცეცებით დადიან ბნელში უსინათლოდ და მთვრალებივით დაბორიალობენ!“ +

13
იობის სიტყვის გაგრძელება

13^1„აჰა, ეს ყოველივე ჩემმა თვალმა იხილა, ჩემმა ყურმა ისმინა და გაიგო.

2რაც თქვენ იცით, მეც ვიცი, არც მე ვარ თქვენზე უარესი.

3მაინც დაველაპარაკებოდი ყოვლადძლიერს, და სამხილს მოვახსენებდი ღმერთს.

4თქვენ კი სიცრუის მგლესავები ხართ, ყველანი უვარგისი მკურნალები ხართ! +

5ნეტავ დუმილით მაინც დადუმდებოდეთ! და ეს იქნებოდა თქვენი სიბრძნე.

6გთხოვთ, ისმინეთ ჩემი სამხილი და გაიგონეთ ჩემი ბაგეების საჩივარი!

7ღვთის გულისათვის იტყვით ტყუილს? მისი გულისთვის იტყვით სიცრუეს?

8მიკერძოებას გამოიჩენთ მის მიმართ? ღმერთს გამოესარჩლებით?

9კარგი იქნება, რომ გამოგჩხრიკოთ? კაცი კაცს რომ ატყუებს, ისე მოატყუებთ მას?

10ის კიცხვით გაგკიცხავთ, მალულად თუ გამოიჩენთ მიკერძოებას. +

11ნუთუ არ შეგეშინდებათ მისი სიდიადისა და მისი შიში თავს არ დაგატყდებათ?

12თქვენი შეგონებანი ნაცრის არაკებია, თქვენი სიმაგრეები თიხის სიმაგრეებია.

13დადუმდით ჩემს წინაშე და მალაპარაკეთ, და მერე, რაც მომივა, მომივიდეს.

14რად უნდა ვზიდო ჩემი ხორცი ჩემი კბილით? ხელში რად უნდა ჩავიდო ჩემი სული?

15რომ მომკლას კიდეც, მაინც მისი იმედი მექნება, მაინც დავიცავ ჩემს გზებს მის წინაშე.

16ესეც ჩემი ხსნა იქნება, რადგან უღვთო კაცი ვერ მივა მის წინაშე. +

17სმენით ისმინეთ ჩემი სიტყვა, ყური უგდეთ ჩემს ნათქვამს!

18აჰა, სამსჯავროსთვის გამიმზადებია ჩემი სარჩელი! ვიცი, რომ გავმართლდები.

19ვინ არის ჩემი მოდავე? რადგან მაშინ დავდუმდებოდი და მოვკვდებოდი!

20ოღონდ ორ რამეს ნუ მიზამ, და შენს სახეს არ დავემალები:

21შენი ხელი მომარიდე და შენი შიშის ზარი ნუ შემაძრწუნებს.

22მაშინ მიხმე და მე პასუხს გაგცემ, ან მე ვილაპარაკებ და შენ მიპასუხე!

23რამდენი ბრალი და ცოდვა მაწევს? მაცოდინე ჩემი დანაშაული და ჩემი ცოდვა!

24რად მალავ სახეს? შენს მტრად რადა მთვლი?

25მოფარფატე ფოთოლს აფრთხობ და ხმელ ჩალას დევნი?

26რადგან მწარე ამბებს სწერ ჩემზე და მამკვიდრებინებ სიჭაბუკის ცოდვებს, +

27ხუნდებში მაყოფინებ ფეხებს, უდარაჯებ ყველა ჩემს ბილიკს, და ნიშანს მასვამ.

28ის კი იხრწნება, როგორც მძორი, როგორც ჩრჩილისგან დაჭმული სამოსელი.“ +

14
გაგრძელება

14^1„ადამიანი, ქალის ნაშობი, დღემოკლეა და სავსეა ურვით.

2ყვავილივით იფურჩქნება და ჭკნება, ჩრდილივით გარბის და კვალს არ ტოვებს. +

3და მაინც თვალს აპყრობ მას და სამსაჯავროში მიგყავარ შენთან?

4ვინ შექმნის წმიდას უწმიდურისგან? არავინ!

5თუ მისი დღეები განსაზღვრულია, თუ მისი თვეების რიცხვი შენს ხელთაა, თუ სამანი დაუდე მას და ვერ გადავა,

6დაეხსენი, მოისვენოს, ვიდრე დღიურ მუშასავით

7რადგან ხესაც აქვს იმედი, რომ თუ მოჭრიან, კვლავ განახლდება, აყვავდება და ყლორტები არ მოაკლდება.

8თუ ფესვი მიწაში დაუბერდა და ღერო მტვერში ჩაუკვდა,

9წყლის სუნზე კვლავ აყვავდება და ნერგივით ყლორტებს გამოიყრის.

10და კაცი კვდება და უძლურდება, სულს განუტევებს ადამიანი და სადღა არის?

11გაედინება წყალი ზღვიდან, და მდინარე იწრიტება და შრება,

12და კაციც დაწვება და ვეღარ ადგება. ვერ გაიღვიძებენ, ვიდრე არ გაქრება ზეცა, და ძილისგან ვერ გამოფხიზლდებიან. +

13ნეტავ შავეთში დაგემალე, დაგეფარე, ვიდრე დაცხრებოდა შენი რისხვა, დრო დაგენიშნა ჩემთვის და შემდეგ გაგხსენებოდი.

14როცა მოკვდება კაცი, განა გაცოცხლდება? მთელი ჩემი კვეთების დღეებს დავიცდიდი, ვიდრე არ დადგებოდა ჩემი ფერისცვალება.

15დამიძახებდი და გამოგეპასუხებოდი. მოგენატრებოდა შენს ხელთა ქმნილება, +

16რადგან ახლა ნაბიჯებს მითვლი, მაგრამ ჩემს ცოდვებს არ უთვალთვალებ. +

17ჩაბეჭდილია გრაგნილში ჩემი დანაშაული, და ჩემს ბრალს შენ წარხოცავ.

18მაგრამ ჩამოქცეული მთა იშლება და კლდე ცურდება თავისი ადგილიდან,

19ქვებს აცამტვერებს წყალი, მისი ნიაღვარი მიწას წალეკავს. შენც ასევე წარხოცავ კაცის იმედს.

20სძლევ მას სამუდამოდ და ის მიდის, სახეს შეუცვლი და გაუშვებ.

21პატივში იქნებიან მისი შვილები, მან კი არ იცის. დამცირდებიან ისინი, ის კი ვერ მიხვდება. +

22მაგრამ თავისი ხორცი სტკივა, და იგი თავის თავს გლოვობს!“

15
ელიფაზის მეორე სიტყვა

15^1და მიუგო ელიფაზ თემანელმა და თქვა: +

2„განა თავქარიანად უნდა პასუხობდეს ბრძენკაცი? განა აღმოსავლეთის ხორშაკით უნდა ივსებდეს მუცელს?

3უნდა დაობდეს უსარგებლო ლაპარაკით ან სიტყვებით, რომლებშიც ხეირი არა ყრია რა?

4შენ აქარწყლებ ღვთისმოშიშებას, და აბრკოლებ ლოცვას ღვთის წინაშე,

5რადგან შენი უკეთურება წვრთნის შენს ბაგეს და ცბიერთა ენა აგირჩევია.

6შენივე პირი გამტყუნებს, მე კი არა, და შენი ბაგენი მოწმობენ შენს წინააღმდეგ. +

7პირველშობილი ხომ არა ხარ კაცთა შორის, და ბორცვებზე უწინარეს ხომ არ შექმნილხარ?

8ღვთის საიდუმლო ხომ არ მოგისმენია და სიბრძნე ხომ არ მოგიხვეჭია? +

9ისეთი რა იცი, ჩვენ რომ არ ვიცოდეთ? რას ხვდები ისეთს, ჩვენ რომ ვერ მივმხვდარვართ?

10ჩვენს შორის თმაჭაღარაც არის და მოხუცებულიც, მამაშენს რომ აღემატება დღეებით.

11გეცოტავება ღვთის ნუგეში და თვინიერი სიტყვა, შენთან მოუბარი?

12სხვაგან რად მიგიწევს გული, და რად აფახულებ თვალებს?

13ღმერთის წინააღმდეგ რომ მიმართავ შენს სულს და ასეთი სიტყვები ამოგდის პირიდან?

14რა არის კაცი, რომ სუფთა იყოს, ან მართალი იყოს დედაკაცის ნაშობი? +

15აჰა, თავისი წმიდებსაც არ ერწმუნება იგი, და მის თვალში ზეცაც კი არ არის სუფთა, +

16მეტადრე საძაგელი და გახრწნილია კაცი, წყალივით რომ სვამს უკეთურებას!

17გეტყვი და მომისმინე, ნანახს მოგიყვები,

18რაც ბრძენკაცებს სმენიათ და არ დაუმალავთ თავიანთი მამებისგან გაგონილი.

19მათ, მხოლოდ მათ მიეცათ ქვეყანა, და არ გაუვლია უცხოს მათ შორის.

20იტანჯება ურჯულო მთელი თავისი დღე და მოსწრება, და წელთა რიცხვი დაფარულია მტარვალისათვის,

21შიშისზარია მის ყურებში, მშვიდობიანობის დროსაც მას ესხმის დამღუპველი.

22არ სწამს მას, რომ წყვდიადიდან დაბრუნდება, განწირულია მახვილისათვის.

23დაწანწალებს ლუკმაპურისთვის, იცის, შავი დღე შერჩება ხელში. +

24აძრწუნებს მას იწროება და გასაჭირი, სჯაბნიან მას, მსგავსად საომრად გასული მეფისა.

25რადგან ღვთის წინააღმდეგ აღმართა ხელი და ყოვლადძლიერს აუჯანყდა.

26ეჭრებოდა მას ჯიუტად, თავისი სქელკოპებიანი ფარით,

27რადგან თავისივე ცხიმით დაიფარა სახე და ქონი მოიდო თეძოებზე. +

28და დავანებულია აოხრებულ ქალაქებში, მიტოვებულ სახლებში, რომლებიც დასანგრევადაა განწირული.

29ვერ გამდიდრდება და არ გაძლებს მისი დოვლათი, და ფესვს ვერ გაიდგამს მიწაში მათი ნაგრამი.

30ვერ გაექცევა წყვდიადს, ალი დააჭკნობს მის ყლორტებს, და მისი პირის მონაბერით წარიტაცება. +

31ნუ ირწმუნებს ამაოებას იგი, რადგან ამაოება იქნება მისი საზღაური.

32უდროოდ გათავდება და მისი ტოტები ვერ ამწვანდება. +

33დაემსგავსება ვაზს, ისვრიმი რომ შეაჭკნა, და

34რადგან ბერწია უღვთოთა კრებული, და ცეცხლი შეჭამს მექრთამეთა კარვებს. +

35მუცლად იღებენ სალმობას და შობენ სიავეს და შიგანი მათი ამზადებს სიცრუეს“. +

16
იობის მეოთხე პასუხი

16^1და მიუგო იობმა და თქვა:

2„ამისთანები ბევრი მსმენია, ამაო ნუგეშისმცემელნი ხართ ყველანი! +

3ნეტა მოეღება ბოლო ქარიან სიტყვებს? და რამ შეგაურვა, ასეთ პასუხს რომ იძლევი?

4მეც თქვენსავით ვილაპარაკებდი, თქვენი სული ჩემი სულის ადგილზე რომ ყოფილიყო. თავს მოვუყრიდი სიტყვებს თქვენს წინააღმდეგ, და თავის ქნევას დავიწყებდი,

5გაგამხნევებდით ჩემი პირით, და ჩემს ბაგეთა მოძრაობა დაგიამებდათ ტკივილს.

6თუ ვილაპარაკებ, ტკივილი არ დამიამდება, თუ დავდუმდები, რა გამშორდება?

7მაგრამ ახლა მან დამქანცა. შენ დამიქციე მთელი ჩემი კრებული. +

8შენ გამიჩინე ნაოჭები, რაც მოწმობაა ჩემს წინააღმდეგ, წამოიმართა ჩემს წინააღმდეგ ჩემი სიმჭლევე, და იგი მოწმობს ჩემს საპირისპიროდ.

9მისი რისხვა მფლეთს და მემტერება, კბილებს მიღრჭიალებს, ჩემი მტერი თვალებს აკვესებს ჩემზე,

10პირი აქვთ ჩემზე დაღრენილი, მაგინებენ და სახეში მცემენ, ერთად შეითქვნენ ჩემს წინააღმდეგ.

11მიმცა მე ღმერთმა უსამართლოს, და ურჯულოთა ხელში ჩამაგდო.

12მშვიდად ვიყავი და დამლეწა; ჩამავლო კისერში ხელი და დამლეწა, და თავის სამიზნედ დამსვა.

13გარს მეხვევიან მისი ისრები. ის სერავს ჩემს თირკმელებს და არ იბრალებს, ანთხევს ჩემს ნაღველს მიწაზე.

14იგი ლეწვით მლეწავს და მლეწავს, მეომარივით გამორბის ჩემკენ.

15ძაძა გადავიკერე კანზე და მიწა მტვერში ამოვიგანგლე რქა.

16სახე ალეწილი მაქვს ტირილისაგან და სიკვდილის აჩრდილია ჩემს წამწამებზე. +

17თუმცა არაა ძალადობა ჩემს ხელთ და ჩემი ლოცვაც წმიდაა.

18მიწავ, ნუ დაფარავ ჩემს სისხლს, და ნუ ექნება თავმისადრეკი ჩემს მოთქმას.

19ახლა კი, აჰა, ცაშია ჩემი მოწმე, ჩემი ქომაგი მაღალთა შინაა.

20ჩემნო ქომაგნო, ჩემო მეგობრებო, ღვთის მიმართ აღივსება ჩემი ცრემლი,

21რათა განსაჯოს მან კაცსა და ღმერთს შორის, როგორც ადამიანსა და მის მოყვასს შორის,

22რადგან თავდება ჩემს წელთა რიცხვი და ვდგები უკანმოუქცეველ გზაზე.“ +

17

იობის სიტყვის გაგრძელება

17^1„სული შემემუსრა, ჩამიქრა დღეები, და გათხრილია საფლავი ჩემთვის.

2ნეტავ ეს მქირდავნი არ მეხვივნენ თავს! მათი ურჩობით ღამეს ათევენ ჩემი თვალები.

3მომხედე, შენვე გამიწიე თავდებობა შენს წინაშე. სხვა ვინ დამირტყამს ხელს ხელზე?

4რადგან დახურე შენ მათი გული გონიერებისთვის, და ამიტომაც არ აღაზევებ მათ.

5ვინც მეგობრებს ასმენს ანგარებით, მის შვილებს თვალები უნდა დაევსოთ. +

6ხალხის საიგავოდ გამხადა, და მათ დასაცინად ვიქეცი. +

7თვალთ დამიბნელდა დარდისაგან, და აჩრდილივით არის ჩემი სხეულის ასოები. +

8განცვიფრდებიან ამის გამო წრფელნი, და მართალი ურჯულოზე აღდგება.

9დაიჭერს მართალი თავის გზას, და ხელწმიდა კაცი მეტად განმტკიცდება.

10თქვენ კი, მობრუნდით, მოდით ყველანი, ბრძენს მაინც ვერ ვიპოვი თქვენს შორის.

11ჩემმა დღეებმა განვლეს, ჩაიფუშა ჩემი ზრახვები – ჩემი გულის ფიქრები.

12ისინი ღამეს დღედ აქცევენ, ახლოა ნათელი ბნელთან.

13თუ ველი რამეს, მხოლოდ შავეთს – ბნელში დავაგე ჩემი ლოგინი.

14ჩავძახე საფლავს: ‘შენ მამა ხარ ჩემი!’ ჭიას ვუთხარი: ‘დედაჩემი ხარ და ჩემი და ხარ!’

15და სადაა ჩემი სასოება? ვიღა იხილავს ჩემს სასოებას?

16თან ჩამომყვება შავეთში? და ნუთუ ერთად განვისვენებთ დამიწებულნი?“

18

ბილდადის მეორე სიტყვა

18^1და მიუგო ბილდად შუხელმა და თქვა: +

2„როდის მორჩებით ყველანი ამ სიტყვებს? იფიქრეთ და მერე ვილაპარაკოთ.

3რატომ ვითვლებით პირუტყვებად და გონებაჩლუნგებად თქვენს თვალებში?

4საკუთარმა რისხვამ გსურს დაგღრღნას? შენი გულისთვის ხომ არ უნდა იქნეს მიტოვებული მიწა, და დაიძრას კლდე თავისი ადგილიდან?

5ურჯულოთა ნათელიც დაიშრიტება და აღარ აელვარდება ალი მისი ცეცხლისა. +

6მის კარავში ნათელი ჩამობნელდება და მისი სანთელი მის თავზე ჩაქრება. +

7შემოკლდება ნაბიჯი მისი ძლიერებისა, და საკუთარი რჩევა დაამხობს მას,

8რადგან ფეხებით ბადეშია გახლართული და ხლართებში დაიარება.

9მარყუჟს იგი ქუსლით ჰყავს დაჭერილი, და მახეს გაბმული ჰყავს.

10დამალულია მიწაზე მისი საბელი, და მისთვის დაგებულია ხაფანგი მის ბილიკზე.

11ირგვლივ აფრთხობენ მას საშინელებანი, და ფეხდაფეხ მისდევენ ისინი.

12შიმშილი ძალას გამოაცლის, და დაღუპვა მზადაა, მის გვერდითაა.

13კანს შეუჭამს ნაწილ-ნაწილ, ასოებს შეუჭამს სიკვდილის პირმშო.

14ამოიძირკვება თავისი საიმედო კარვიდან, და მას საშინელებათა მეფეს მიჰგვრის. +

15მის კარავში ისაა დავანებული, ვინც მისიანი არაა. და მის საბინადროს გოგირდი გადაეყრება. +

16ქვემოდან ფესვები გაუხმება, მაღლიდან ტოტები დაუჭკნება.

17და გაქრება მისი სახსენებელი ქვეყნად, და სახელი აღარ ექნება ქუჩაზე.

18განდევნიან მას ნათლიდან ბნელში, და წუთისოფელს მოსწყვეტენ მას.

19არც ნაშიერი, არც შთამომავალი არც ნამატი დაურჩება საბინადროში. +

20მისი ბედის გამო განცვიფრდებიან დასავლეთში მყოფნი, და აღმოსავლეთში მყოფთ შეიპყრობს ძრწოლა.

21სწორედ ასეთია უღვთოთა სავანენი და ეს არის იმის ადგილი, ვინც ღმერთს არა სცნობს.“

19
იობის მეხუთე პასუხი

19^1და მიუგო იობმა და თქვა: +

2„როდემდე უნდა მიმწუხრებდეთ სულს და მთრგუნავდეთ მე სიტყვებით?

3უკვე ათჯერ შეურაცხმყავით, და არ გეთაკილებათ, რომ მძრახავთ.

4და თუ მე მართლა შევცდი, ჩემი შეცდომა ჩემთანვე რჩება.

5თუ თქვენ მართლა ჩემზე დიდად მოგაქვთ თავი და ჩემი დამუნათებით თავი ისე გიჭირავთ, თითქოს მართლები იყოთ,

6იცოდეთ, რომ ღმერთმა გამამრუდა და გამხვია თავის ბადეში.

7აჰა, ვღაღადებ: ‘ძალადობაა!’ შველას ვითხოვ, მაგრამ არ არის სამართალი.

8მან გადამიღობა გზა და ვეღარ გადავსულვარ, მან დააფინა ჩემს ბილიკებს ბნელი.

9შემომაძარცვა ჩემი დიდება, და თავიდან გვირგვინი მომხადა.

10ყოველმხრივ დამაქცია და უკვე მივდივარ, ხესავით ამომიძირკვა სასოება.

11და აღაგზნო ჩემზე თავისი რისხვა. და თავის მტრად შემრაცხა.

12ერთად მომადგნენ მისი ურდონი, და გამოთვალეს თავიანთი გზა ჩემს წინააღმდეგ, და ჩემი კარვის ირგვლივ დაიბანაკეს. +

13ჩემი ძმები ჩამომაშორა, და ჩემი ნაცნობნი გამიუცხოვდნენ.

14მახლობელნი განმიდგნენ და ნაცნობებმა დამივიწყეს.

15ჩემ სახლში მოსული გარეულნი და ჩემი სახლის მხევლები უცხოდ მათ თვალში უცხო გავხდი.

16ჩემს მსახურს ვეძახი და არ მპასუხობს; ვევედრები მას ჩემი პირით.

17ჩემი სუნთქვა შესძაგდა ჩემს ცოლს, და ჩემი სიმყრალე – დედაჩემის ძეთ. +

18ბავშვებმაც შემიზიზღეს მე, წამოვდგები და აბუჩად მიგდებენ.

19მომიძულეს ჩემმა სანდო მეგობრებმა და ვინც მიყვარდნენ, მტრად მომეკიდნენ.

20ჩემი ტყავი და ხორცი ჩემს ძვალს მიეკრა ცარიელი ღრძილებიღა დავრჩი.

21შემიწყალეთ, ჩემო მეგობრებო, რადგან ღვთის ხელი შემეხო მე!

22რატომ მდევნით თქვენც, როგორც ღმერთი? და რატომ არ ძღებით ჩემი ხორცით?

23ნეტავ ჩაიწერებოდეს ჩემი სიტყვები, ნეტავ წიგნში ჩაიბეჭდებოდეს,

24რკინის საჭვრეთლით კლდეზე ამოიკვეთებოდეს სამარადისოდ!

25და მე ვიცი, ცოცხალია ჩემი მხსნელი და საბოლოოდ მიწაზე წამოიმართება. +

26მას შემდეგ, რაც ასე შემომეძარცვება კანი ჩემი ხორციდან, ვიხილავ ღმერთს,

27რომელსაც მე თავად ვიხილავ და ჩემი თვალები დაინახავენ მას და არა სხვისი. დამელია თირკმლები ჩემი ჩემს წიაღში. +

28თუ იტყვით: ‘რას ვდევნით მას?’ და: ‘საქმის ფესვი ნაპოვნია მასში!’

29გეშინოდეთ მახვილისა, რადგან რისხვას მოაქვს რათა იცოდეთ, რომ არის განკითხვა!“

20
ცოფარის მეორე სიტყვა

20^1მიუგო ცოფარ ნაყამათელმა და თქვა: +

2„ამიტომ მაიძულებენ ჩემი ფიქრები პასუხს, და ამის გამოა, რომ ვიჩქარი;

3რადგან ჩემს შეურაცხმყოფელ შენიშვნას ვისმენ, და ჩემი გონების სული მათქმევინებს პასუხს.

4ხომ იცი ეს ძველთაგან, მას აქეთ, რაც ადამიანი დამკვიდრდა მიწაზე,

5ურჯულოთა ლხენა ხანმოკლეა, და უღვთოს სიხარული – წამიერი.

6თუნდაც ცად ამაღლდეს მისი დიდება და მისი თავი ღრუბლებს მისწვდეს,

7თავისი განავალივით გაქრება სამუდამოდ, და მისი მნახველნი იკითხავენ: ‘სადაა იგი?’ +

8სიზმარივით გაფრინდება და ვერავინ იპოვნის, ღამეულ ჩვენებასავით გაუჩინარდება. +

9თვალი, მისი მნახველი, ვეღარ იხილავს მას, და მეტად ვეღარც მისი ადგილი იხილავს მას.

10და მისი ძენი ღარიბ-ღატაკთა მომადლიერებას ეცდებიან, და თავისი ხელით დაუბრუნებენ დოვლათს. +

11მისი ძვლები სავსეა სიჭაბუკით, მაგრამ მასთან ერთად მიიქცევიან მიწა-მტვრად.

12თუმცა ბოროტება ეტკბილება პირში და ენის ქვეშ ინახავს,

13თუმცა ზოგავს მას და არ გამოაგდებს და პირში იჩერებს,

14და მაინც გადაექცევა საჭმელი სიმწარედ მუცელში, ასპიტთა შხამად მის ნაწლავებში.

15იგი ყლაპავს დოვლათს, მაგრამ ამოარწყევს, ღმერთი გამოუდევნის მას მუცლიდან.

16ასპიტთა შხამსა სწოვს იგი, უნასის ენა მოჰკლავს მას.

17ვერ იხილავს ნაკადულებს, მდინარეებს, თაფლისა და ერბოს ნიაღვრებს.

18დააბრუნებს ნაოფლარს და ვერ ჩაყლაპავს. დოვლათის მიხედვით ექნება ნავაჭრი, მაგრამ +

19რადგან ჩაგრავდა და ივიწყებდა ღარიბ-ღატაკებს, სახლს ანგრევდა და არ აშენებდა.

20ვინაიდან არ ასვენებდა მუცელი, თავის სასურველს ვერაფერს გადაარჩენს. +

21არაფერი მორჩენია შეუსანსლავი, ამისთვის ვერ გასტანს მისი კეთილდღეობა.

22თავისი სისავსის სიუხვეში ვიწროდ იქნება, ყოველი გატანჯული ხელი მისწვდება მას.

23მუცელს რომ ამოიყორავს, ღმერთი მოუვლენს მას თავისი რისხვის ცეცხლს და საჭმელად აწვიმებს მასზე.

24გაექცევა რკინის იარაღს, – განგმირავს მას სპილენძის მშვილდი. +

25გამოიძრობს და გამოვა მისი სხეულიდან ისარი, და ელვა გამოვა მისი ნაღველადან, თავზარი დაეცემა მას.

26მთელი წყვდიადი მის საგანძურად შეინახება. შეჭამს მას დაუნთებელი ცეცხლი, და ეწევა სიავე მისი კარვის ნატამალს. +

27გააცხადებს ზეცა მის დანაშაულს და მიწა აღდგება მის წინააღმდეგ.

28და მისი სახლის დოვლათი და წაილეკება მისი რისხვის დღეს.

29ეს არის ხვედრი ურჯულო კაცისა და ხვედრი, ღვთის მიერ ნაბრძანები.“ +

21
იობის მეექვსე პასუხი

21^1და მიუგო იობმა და თქვა:

2„სმენით ისმინეთ ჩემი სიტყვა, და ეს იყოს თქვენგან ნუგეშისცემა ჩემი.

3ჯერ მე მათქმევინეთ და როცა ვიტყვი, მერე დამცინეთ.

4განა ადამიანს ვემდური? როგორ არ ვიქნები სულმოკლე?

5შემომხედეთ და განცვიფრდით, და პირზე აიფარეთ ხელი.

6ამაზე ფიქრიც კი მზარავს, და ძრწოლა იპყრობს ჩემს ხორცს.

7რატომ არის, რომ ცოცხლობენ ურჯულონი, სიბერეს აღწევენ და ძალით მძლავრობენ? +

8მათსავე სიცოცხლეში მათ წინაშე გამყარებულია მათი მოდგმა, და მათი შთამომავლობა მათ თვალწინაა.

9მათი სახლები დაცულია შიშისგან და არც ღვთის კვერთხია მათზე. +

10მისი კურო ამაკებს და არ ააცდენს, მათი ფური მაკდება და მკვდარს არ იგებს.

11ფარასავით უშვებენ თავიანთ ბალღებს, და კუნტრუშობენ მათი პატარები.

12მღერიან დაირაზე და ქნარზე და მხიარულებენ სალამურის ხმაზე. +

13კეთილდღეობაში ატარებენ თავიანთ დღეებს, და მშვიდად ჩავლენ შავეთს.

14ღმერთს ეუბნებიან: ‘ჩამოგვშორდი, არ გვსურს ვიცოდეთ შენი გზები.

15რა არის ყოვლადძლიერი, რომ ვემსახუროთ? და რას გვარგებს, რომ ვეხვეწოთო?’

16აჰა, მათი კეთილდღეობა მათ ხელში არ არის! – ურჯულოთა რჩევა შორს არის ჩემგან! +

17ხშირად ყოფილა, რომ ჩამქრალა ურჯულოთა სანთელი? რამდენჯერ სწევიათ მათ უბედურება? თავისი რისხვის ჟამს უნაწილებს ღმერთი მათ სატანჯველს?

18იქნებიან ისინი ჩალის წველივით ქარის წინაშე და როგორც ბზე, ქარიშხლისაგან მოტაცებული.

19შენ იტყვი: ‘ღმერთი სატანჯველს უნახავს მის შვილებს.’ – დაე, თავად მათ მიაგოს ღმერთმა, რომ იწვნიონ!

20იხილონ მისმა თვალებმა თავისი უბედურება და თავად შესვას ყოვლადძლიერის რისხვა.

21რადგან რაღა სარგებლობა აქვს თავის სახლში სიკვდილის შემდგომ, როცა მისი თვეების რიცხვი შეწყდება? +

22ნუთუ ღმერთს ჭკუა ესწავლება, როცა იგი ზენაურთ განიკითხავს?

23ზოგი სრული კეთილდღეობის ჟამს კვდება, სრულიად მშვიდი და უზრუნველი.

24მისი წიაღი სავსეა რძით და მისი ძვლები სავსეა ტვინით.

25ზოგი კი სულგამწარებული კვდება, და არ უნახავს სიკეთის გემო.

26ერთად წვანან მიწაში და ჭიები ფარავენ მათ.

27მე ვიცი თქვენი ფიქრები და მზაკვრობანი, რითაც ძალადობთ ჩემზე,

28რადგან ამბობთ: ‘სად არის დიდებულის სახლი, და სად არის ურჯულოთა კარავ-სავანეები?’

29განა არ შეეკითხეთ გზად ჩამვლელებს, და არ გსმენიათ მათი მოწმობები,

30რომ წარწყმედის დღეს დაზოგილია ბოროტი კაცი, გარიდებულ იქნება რისხვის დღეს? +

31ვინ ამხილებს მას პირში მისი გზის გამო, და ვინ მიუზღავს მას ნამოქმედარისთვის?

32სამარემდის მიასვენებენ და დარაჯს მიუჩენენ მის საფლავს.

33ტკბილად მიიღებს ველის გორახებს, მრავალი კაცი გააცილებს მის ცხედარს, და მის წინაც მრავალი წაუძღვება.

34როგორღა მანუგეშებთ მე ამაოებით? თქვენი პასუხები სიცრუედ რჩება!“

22
ელიფაზის მესამე სიტყვა

22^1და მიუგო ელიფაზ თემანელმა და თქვა: +

2„რას არგებს ღმერთს კაცი? განა გონიერი თავის თავს არა რგებს?

3გგონია: ეამება ყოვლადძლიერს შენ რომ მართალი ხარ? და რა გამორჩენა აქვს, თუ წრფელია შენი გზები? +

4გგონია: შენი ღვთისმოშიშების გამო დაგიწყებს ყვედრებას და წამოვა შენთან ერთად სამსჯავროზე?

5განა დიდი არაა შენი ბოროტება? განა აქვს ბოლო შენს შეცოდებებს?

6რადგან არაფრის გულისთვის ართმევდი გირაოს შენს ძმებს, და შიშველ-ტიტვლებს ხდიდი ტანსაცმელს.

7წყურვილით დატანჯულს წყალს უკავებდი და მშიერს პურს არ აწვდიდი.

8ძლიერი კაცისაა ეს ქვეყანა, და წარჩინებული მკვიდრობს აქ.

9ქვრივებს ხელცარიელს ისტუმრებდი და ობლებს მკლავებს უთეთქვავდი.

10ამიტომ არის შენს ირგვლივ მახენი და გაკრთობს ანაზდეული შიში.

11იქნებ ბნელა და ვეღარ ხედავ, და წყლის ნიაღვარმა დაგფარა?

12განა ღმერთი ცათა მწვერვალზე არ არის? შეხედე ვარსკვლავთა თავანს, რა მაღალია!

13და შენ ამბობ: ‘რა იცის ღმერთმა? შავი ღრუბლიდან განიკითხავს? +

14ღრუბელნი საფარველად აქვს ცის კაბადონზე დადის.’

15ნუთუ იმ ძველ ბილიკს ადგახარ, ავკაცნი რომ დადიოდნენ,

16რომელნიც უდროოდ წარიტაცნენ, რომელთა საძირკველიც მდინარემ გადარეცხა?

17ისინი ეუბნებოდნენ ღმერთს: ‘გაგვეცალე!’ და: ‘ყოვლადძლიერი რას გვარგებს?’

18მან კი სიკეთით აუვსო მათ სახლები. მაგრამ ურჯულოთა რჩევა შორსაა ჩემგან! +

19უყურებენ მართალნი და ხარობენ და უმწიკვლონი დასცინიან მათ. +

20ამბობენ: ‘აჰა, გამწყდარა ჩვენი მტერი და მათი ნატამალი ცეცხლს შთაუნთქავს.’ +

21შეეწყვე მას – და მშვიდობით იყავი; ამით მოვა სიკეთე შენთან.

22მიიღე მისი პირიდან რჯული და მისი სიტყვები გულში ჩაიდევი.

23თუ დაუბრუნდები ყოვლადძლიერს, აშენდები, მოაშორე უსამართლობა შენს კარავს. +

24შენი ოქრო მტვერში ჩააგდე, ოფირის ოქრო – ხევების ლოდებში.

25და ყოვლადძლიერი იქნება შენი ოქრო, და ძვირფასი ვერცხლი იქნება შენთვის,

26რადგან მაშინ დატკბები ყოვლადძლიერში და ღმერთს მიაპყრობ სახეს.

27ილოცებ მის მიმართ და მოგისმენს, და შენ შეასრულებ შენს აღთქმებს. +

28და რასაც გადაწყვეტ, აგისრულდება, და შენს გზაზე ნათელი იბრწყინებს.

29როცა დაგამდაბლებენ, იტყვი: ‘ამაღლება’ და ის იხსნის თვალდახრილს. +

30ის გადაარჩენს დამნაშავესაც; და გადარჩება ის შენი ხელების სიწმიდით“. +

23

იობის მეშვიდე პასუხი

23^1და მიუგო მას იობმა და თქვა:

2„დღესაც ამბოხია ჩემი სიტყვა ჩემი ხელი ამძიმებს ჩემს კვნესას.

3ნეტავი მაცოდინა, სად ვიპოვო იგი და მიმაღწევინა მის სამყოფლამდე,

4წინ დავუდებდი ჩემს სარჩელს და მხილებებით ავივსებდი პირს.

5გავიგებდი იმ სიტყვებს, რასაც მომიგებდა, და მივხვდებოდი, რასაც მეტყოდა.

6თავისი დიდი ძალით ხომ არ გამიმართავდა პაექრობას? არა! მხოლოდ ყურს დამიგდებდა.

7იქ, ალალმართალი თავს იმართლებს მის წინაშე – და მე სამუდამოდ დავიხსნიდი თავს ჩემი მსაჯულისაგან.

8აჰა, წინ მივდივარ – და იგი არ ჩანს, უკან მივდივარ, კვლავაც ვერ ვხედავ.

9ჩრდილოეთით საქმიანობს და ვერ ვამჩნევ, სამხრეთით განზე გადგება და ვერ ვხედავ.

10მაგრამ მან იცის ჩემი გზა-სავალი, გამომცდის, ოქროსავით გამოვალ.

11ჩემი ტერფი ჩაეჭიდა მის კვალს, მის გზას ვიცავდი განუხრელად.

12მის ბაგეთა მცნებებისგან არ გადამიხვევია, მისი პირის სიტყვებს საკუთარზე მეტად ვიცავდი.

13მაგრამ იგი უცვლელია და ვინ არის მისი შემდავებელი? რასაც მისი ხელი მოისურვებს, იმას აკეთებს.

14რადგან ის აღასრულებს ჩემთვის დაწესებულს, და ასეთი ბევრია მასთან.

15ამიტომ ვკრთი მის წინაშე, ჩავუკვირდები და მეშინია მისი.

16ღმერთმა დააძაბუნა ჩემი გული და ყოვლადძლიერმა შემაძრწუნა მე.

17მაგრამ არ დავდუმდები სიბნელეშიც და წყვდიადი ვერ დამფარავს მე.“

24
იობის პასუხის გაგრძელება

24^1„რად არ არის ყოვლადძლიერისათვის დაფარული ვადები, და მისი მცნობელნი რად ვერ ხედავენ მის დღეებს?

2ურჯულონი სამანებს ანაცვლებენ, იტაცებენ ნახირს და მწყემსავენ მათ. +

3ობოლთა სახედრებს ერეკებიან, ქვრივის ხარი გირაოში მიჰყავთ;

4გაჭირვებულს გზიდან აგდებენ, ერთად მიიმალნენ ქვეყნის ღარიბნი.

5როგორც უდაბნოში კანჯრები, გადიან თავიანთ საქმეზე ნადავლის საძებრად. ტრამალი პურს აძლევს მათ ბავშვებს.

6სხვის ყანაში მკიან და ურჯულოს ვენახს იმცვრევენ.

7შიშვლად ათევენ, უწამოსასხამოდ და არა აქვთ წასაფარებელი ყინვაში. +

8მთების თქეშში ილუმპებიან, და შესაფარებლად კლდეს ეკვრიან.

9ძუძუსა სწყვეტენ ობოლს, და მიჰყავთ ღარიბისაგან გირაოდ.

10შიშველნი დაწანწალებენ უსამოსლოდ, და დამშეულნი ძნებს დაათრევენ.

11მათ კედლებში ზეთისხილის ზეთს ხდიან, საწნახლებში წურავენ ყურძენს, თავად კი სწყურიათ.

12ქალაქიდან მომაკვდავნი გმინავენ და დაჭრილთა სულები შველას ითხოვენ, ღმერთი კი ყურს არ უგდებს მათს ვედრებას. +

13ისინი ნათლის მეამბოხენი არიან, არ ცნობენ მის გზებს და არ დგანან მის ბილიკებზე.

14განთიადზე დგება მკვლელი, კლავს ღარიბსა და გლახაკს, ღამით კი ქურდივით არის.

15და მრუშის თვალი ბინდის მოლოდინში ამბობს: ‘კაცის თვალი ვერ მიხილავს.’ და სახეზე საფარველს იფარებს. +

16ბნელში ძირს უთხრიან სახლებს, დღისით კი თავისთვის იკეტებიან, არ იციან ნათელი,

17რადგან დილა მათთვის სიკვდილის აჩრდილია, რადგან შეუამხანაგდნენ სიკვდილის აჩრდილის საშინელებებს.

18მსუბუქია ის წყლის ზედაპირზე, დამცრობილია მისი ხვედრი მიწაზე, არ გაუხვევს ვენახთა გზებისკენ.

19გვალვა და ხორშაკი შთანთქავს თოვლის წყალს, შავეთი კი – ცოდვილებს.

20დაივიწყებს მას დედის საშო ჭია იტკბარუნებს მას, აღარავის გაახსენდება, ხესავით გადატყდება უკეთურება.

21ავად ექცევა ბერწ ქალს, უშვილოს, და ქვრივს სიკეთეს არ უკეთებს.

22სიცოცხლეს უხანგრძლივებს ძლიერთ თავისი ძალით, დგება და არ იჯერებს, რომ ცოცხალია.

23იგი აძლევს მას სიმშვიდეს და ისიც ეყრდნობა, და თვალი მათ გზებზე უჭირავს.

24მცირე ხანს აღზევდნენ და აჰა, აღარ არიან. დამდაბლდებიან, დაეცემიან, როგორც ყველანი, და თავთავებივით წაიკვეთებიან. +

25ასე არ არის? ვინ გამამტყუნებს და ვინ გამიარაფრებს სიტყვას?“

25

ბილდადის მესამე სიტყვა

25^1და მიუგო ბილდად შუხელმა და თქვა:

2„უფლება და შიში მასთან არის, მშვიდობას ამკვიდრებს თავის სიმაღლეებში.

3თუ აქვს რიცხვი მის მხედრობას? და ვისზე არ ამოდის მისი ნათელი? +

4რა გაამართლებს კაცს ღმერთთან? და რა განწმედს დედაკაცის ნაშობს? +

5მთვარე არ ნათობს და ვარსკვლავნი არ არიან სუფთანი მის თვალში.

6მით უფრო კაცი, რომელიც ჭიაა, და ადამის ძე, რომელიც მატლია!“ +

26

იობის მერვე პასუხი

26^1და მიუგო იობმა და თქვა:

2„რით შეწევნიხარ უძლურს? რითი გიხსნია უმწეო მკლავი?

3რა რჩევა მიგიცია სიბრძნეს მოკლებულისთვის? და რა ბევრი სიბრძნე გისწავლებია?

4ვისთვის გითქვამს ეს სიტყვები, და ვისი სული გამოდიოდა შენგან?

5ლანდები ძრწიან ქვეშეთში, წყალნი და მისი მკვიდრნი.

6გაშიშვლებულა შავეთი მის წინაშე და არა აქვს საფარველი აბადონს. +

7მან განავრცო ჩრდილოეთი სიცარიელეზე, არარაობაზე დაჰკიდა დედამიწა. +

8იგი ჰკრავს წყლებს თავის ღრუბლებში, და არ სკდება ღრუბელი მათ ქვეშ. +

9იგი ბურავს სავსე მთვარის პირს, თავისი ღრუბელი მასზე განართხო.

10წყლის ზედაპირზე წრე შემოავლო ნათლისა და ბნელის საზღვრამდე.

11ცის სვეტები ირყევიან და ძრწიან მის შერისხვაზე.

12თავისი ძალით დააცხრო ზღვა და თავისი გონებით შემუსრა რაჰაბი. +

13მისი სულით ცა გამშვენდა, მისმა ხელმა განგმირა გაქცეული გველი.

14აჰა, ესენია მისი გზების კიდენი. და რა ჩურჩული გვესმის მასზე! ვინ გაიგებს მისი ძლიერების გრგვინვას?“

27
იობის პასუხის გაგრძელება

27^1და განაგრძო იობმა თავისი იგავის თხრობა და თქვა:

2„ვფიცავ ღმერთს, რომელმაც წამართვა სამართალი, და ყოვლადძლიერს, რომელმაც სიცოცხლე გამიმწარა.

3რადგან, ვიდრე ჩემი სუნთქვა ჩემშია და ღვთის სული ჩემს ნესტოებშია,

4ჩემი ბაგეები არ იტყვიან უკეთურებას და ჩემს ენას არ დასცდება სიცრუე. +

5ღმერთმა დამიფაროს, რომ გაგამართლოთ! სიკვდილამდე არ განვიშორებ ჩემს უმწიკვლოებას!

6ჩემს სიმართლეს მტკიცედა ვარ ჩაბღაუჭებული და არ გავუშვებ. არ გავუმტყუნებივარ ჩემს გულს ჩემი დღე და მოსწრება.

7იყოს მტერი ჩემი, როგორც ურჯულო, და მოწინააღმდეგე ჩემი, როგორც უკეთური.

8რადგან როგორია სასოება მლიქვნელისა, როცა იპოვის სარგებელს, როდესაც აცთუნებს ღმერთი მის სულს? +

9განა შეისმენს მის ღაღადისს ღმერთი, როცა მას გასაჭირი დაადგება თავს? +

10ინეტარებს განა ყოვლადძლიერში და ღვთის ხსენებაში იქნება გამუდმებით? +

11მე თქვენ გასწავლით ღვთის ხელით, რაც ყოვლადძლიერთან არის, არ დავფარავ.

12აჰა, თქვენ ყველას ნანახი გაქვთ და რაღა საჭიროა ამაო ლაპარაკი?

13ასეთია ურჯულო კაცის ხვედრი ღმერთთან, და მტარვალთა ხვედრი, ყოვლადძლიერისაგან რომ ერგებათ. +

14თუ ვაჟები გაუმრავლდება, და მისი შთამომავალნი პურით ვერ გაძღებიან.

15მის ნატამალს სიკვდილი დაასამარებს, და მათი ქვრივები ვერ დაიტირებენ მათ. +

16თუ მიწა-მტვერივით დააგროვებს ვერცხლს და თიხასავით მოამზადებს სამოსელს,

17ის კი მოამზადებს, მაგრამ მართალი შეიმოსავს, ვერცხლი კი უდანაშაულოს ერგება წილად. +

18აშენებს თავის სახლს, როგორც ჩრჩილი, და როგორც დარაჯი იკეთებს ქოხს.

19წვება მდიდარი და არაფერი აკლია, თვალებს აახელს და აღარაფერია.

20ეწევა საშინელებანი, როგორც წყლები, ღამით გრიგალი გაიტაცებს მას. +

21წაიღებს მას აღმოსავლეთის ქარი და წავა და წარხვეტს მას მისი ადგილიდან.

22და მოისვრის მას და არ შეიბრალებს. განა გაექცევა მის ხელს?

23ხალხი ტაშს შემოჰკრავს მის გამო და სტვენას დაუწყებს მას თავისი ადგილიდან.“

28
იობის პასუხის გაგრძელება

28^1„რადგან ვერცხლს საბადო აქვს და ოქროს კი ადგილი, სადაც წმენდენ მას.

2რკინას მიწიდან იღებენ, სპილენძი კი ქვისაგან გამოიდნობა.

3ზღვარი დაუდვა კაცმა ბნელს და ქვეყნის კიდემდე ეძებს ქვას წყვდიადსა და ბნელში.

4გაკაფა გზა ხეობაში, შორს უკაცრიელი ადგილიდან, ფეხმივიწყებულ ადგილებში. გამოკიდებულნი არიან კაცთაგან შორს და ქანაობენ.

5მიწა – მისგან აღმოცენდა პური, მისი ქვეშეთი აბრუნებულია, როგორც ცეცხლი.

6მისი ქვები საფირონის ადგილია და მის მიწაში ოქრო ურევია.

7მისი ბილიკი არ იცის მტაცებელმა ფრინველმა, და შევარდნის თვალსაც არ დაუნახავს.

8ამაყ მხეცებს იქ ფეხი არ დაუდგამთ, ლომს მასზე არ გაუვლია.

9კაჟზე იშვერს ხელს, ძირფესვიანად აყირავებს მთებს.

10კლდეებში არხები გაჰყავს და ყოველივე ძვირფასს სჭვრეტს მისი თვალი.

11მდინარეთა დინებას აკავებს, და დამალული სინათლეზე გამოაქვს.

12სად იპოვება სიბრძნე? და სად არის გონების ადგილი?

13მისი ფასი არ იცის კაცმა, და ცოცხალთა ქვეყანაში არ იპოვება.

14უფსკრული ამბობს ‘ის ჩემში არ არის!’ და ზღვაც ამბობს: ‘ჩემთან არ არის!’

15არ გაიცვლება ხალას ოქროში, და არ აიწონება ვერცხლი მის საფასურად. +

16არ შეფასდება ოფირის ოქროდ, არც ძვირფასი ონიქსითა და საფირონით. +

17ვერ გაუსწორდება მას და ვერც ბაჯაღლოს ჭურჭელში გაიცვლება.

18მარჯანი და ბროლი არ არის სახსენებელი, და სიბრძნის მოხვეჭა მარგალიტთა უმჯობესია.

19ვერ გაუსწორდება მას ქუშის ტოპაზი, ხალასი ოქროთი ვერ შეფასდება.

20საიდან მოდის სიბრძნე? და სად არის გონების ადგილი?

21იგი დამალულია ყოველი ცოცხალის თვალთაგან, და დაფარულია ცის ფრინველთაგან.

22აბადონი და სიკვდილი ამბობენ: ‘ყური მოგვიკრავს მისთვის!’

23ღმერთმა იცის მისი გზა და მან უწყის მისი ადგილი,

24რადგან ის გაჰყურებს ქვეყნის კიდეებს, და ჭვრეტს მთელ ცისქვეშეთს.

25როდესაც ქარს წონას უწესებდა და წყალს საწყაულით წყავდა,

26როდესაც წვიმას წესს უდებდა და მეხისცემას – გზა-სავალს,

27მაშინ იხილა იგი და გამოაცხადა, გამოიკვლია,

28და ადამიანს უთხრა: ‘უფლის შიშია სიბრძნე და ბოროტისაგან განრიდებაა გონება.’“ +

29
იობის პასუხის გაგრძელება

29^1და განაგრძო იობმა თავისი იგავის თხრობა და თქვა:

2როგორც იმ დღეებში, როცა მიცავდა ღმერთი;

3როცა მისი ლამპარი თავს დამნათოდა, და მის შუქზე ბნელში გზას ვიკვლევდი. +

4როგორც ვიყავი ჩემი შემოდგომის დღეებში, როცა ღვთის მეგობრობა ადგა ჩემს კარავს;

5როცა ჯერ კიდევ ჩემთან იყო ყოვლადძლიერი, და გარს ჩემი ყმაწვილები მეხვივნენ;

6როცა ჩემი ტერფები რძეში იბანებოდა, და კლდე ღვარად ადენდა ჩემთვის ზეთის ნაკადებს;

7როცა გავდიოდი ქალაქის კარიბჭესთან, ვიმზადებდი მოედანზე დასაჯდომელს.

8დამინახავდნენ ჭაბუკები და იმალებოდნენ, ხოლო მოხუცები წამოდგებოდნენ და ფეხზე იდგნენ;

9მთავარნი თავს იკავებდნენ სიტყვის დაძვრაზე და პირზე ხელს იფარებდნენ;

10დიდებულებს ხმა უწყდებოდათ და სასაზე ეკვროდათ ენა.

11ყური მისმენდა და ნეტარად მრაცხდა, თვალი მხედავდა და მემოწმებოდა,

12რადგან მიხსნია ღატაკი, შველას რომ ითხოვდა, და ობოლი, შემწე რომ არ ჰყავდა. +

13კურთხევა განწირულისა ჩემზე მოსულა, და ქვრივის გული გამიხარებია.

14სიმართლით შევიმოსე და მან შემმოსა; მოსასხამივით და თავსაკვრელივით იყო ჩემი სამართალი.

15ბრმისათვის თვალები ვყოფილვარ, და კოჭლისთვის – ფეხები;

16გლახაკისთვის მამა ვყოფილვარ; და ჩემთვის უცნობი საქმე გამომიძიებია. +

17უკეთური კაცისთვის ყბები დამილეწავს, და კბილებიდან ნატაცარი გამომიგლეჯია. +

18და მითქვამს: ‘ჩემს საბუდარში მოვკვდები და ქვიშასავით იმრავლებენ ჩემი დღენი.

19ჩემი ფესვი გადგმულია წყლისაკენ და ცვარი ათევს ღამეს ჩემს რტოებზე. +

20ჩემი დიდება კვლავ აღდგება და ხელში მშვილდი განმიახლდება.’ +

21მისმენდნენ და მელოდებოდნენ, და ჩემს რჩევაზე დუმდნენ;

22ჩემი სიტყვის შემდეგ აღარაფერს იტყოდნენ, და მათზე ეწვეთებოდა ჩემი ნათქვამი;

23წვიმასავით მელოდებოდნენ, და როგორც გაზაფხულის წვიმას, პირს მიშვერდნენ;

24გავუღიმებდი და არ სჯეროდათ, და ჩემი სახის ნათელი არ მოუქუფრავთ.

25გზას ვურჩევდი მათ და მთავრად ვიჯექი; და დავივანე, როგორც მეფემ ლაშქარში, როგორც მგლოვიარეთა ნუგეშისმცემელმა!“

30
იობის პასუხის გაგრძელება

30^1„და ახლა დამცინიან ჩემზე უმცროსნი, რომელთა მამებსაც ჩემი ფარის ძაღლებშიც არ გავრევდი.

2რაღაში მინდა მათი ხელების ძალა? მათ ძალა გამოცლილი აქვთ.

3დუხჭირითა და შიმშილით ღონემიხდილნი გარბიან გვალვიან ტრამალებში, უდაბნოსა და ხრიოკებში.

4ნაცარქათამას წიწკნიან ჯაგებთან და კურდღლისცოცხას ფესვი მათი პურია.

5ხალხიდან აძევებენ და, როგორც ქურდს, ისე მიჰკივიან;

6აწყდებიან ხევ-ხუვებს, მიწის მღვიმეებს და კლდის ნაპრალებს.

7ბუჩქებს შორის ყროყინებენ სახედრებივით, ჯაგნარებში იყურებიან.

8ძენი უგუნურთა და ძენი უსახელოთა განიდევნენ ქვეყნიდან.

9და მათი საანდაზო.

10ვეზიზღები, გამირბიან და ჩემი სახის წინ ფურთხს არ ზოგავენ. +

11რადგან მან ახსნა ჩემი საბელი, პირწინ დამიგდეს ჩემი აღვირი.

12მარჯვნივ ბრბო აღმიდგა, ფერხნი განმირთხეს, ჩემს წინააღმდეგ მოასწორეს თავიანთი დამღუპველი გზები.

13მათ აანგრიეს ჩემი ბილიკი, ჩემს უიღბლობას უმართავენ ხელს,

14თითქოს ფართე მოედანიაო, ქარიშხლით მოექანებიან.

15საშინელებანი დამატყდა თავს, ქარივით მიჰქრის ჩემი დიდება და ღრუბელივით გადავიდა ჩემი დღეკეთილობა.

16აწ ჩემში იღვრება ჩემი სული, მებღაუჭებიან ჩემი გაჭირვების დღეები. +

17ღამ-ღამობით ძვლები მტეხავს, ხოლო ტკივილი, მე რომ მწიწკნის, არ მიამდება.

18დიდი ტანჯვით ვიხდი სამოსს, კვართის საყელოსავით მიჭერს.

19მისროლა ლაფში და დავემსგავსე მტვერსა და ნაცარს. +

20შველას გთხოვ და პასუხს არ მაძლევ. მე ვდგავარ და შენ თვალს არ მაცილებ. +

21სასტიკი გახდი ჩემს მიმართ, შენი ხელის ძალითა მდევნი.

22ქარზე შემომსვამ, მაიძულებ, გავინავარდო. და მაცამტვერებ ქარის ორომტრიალში,

23ასეა, ვიცი, სიკვდილისკენ წამიყვან, და ყოველი ცოცხალის შესაკრებელი სახლისკენ.

24ნანგრევებისკენ ხელს არვინ იწვდის, დაღუპვის პირას რომ მივა კაცი, მაშინღა ეღირსება შველას.

25განა არ მიტირია ბედშავზე? სული არ შემწუხებია გაჭირვებულზე? +

26რადგან სიკეთის იმედი მქონდა და ბოროტება მოვიდა, ნათელს ველოდი და ბნელი მოვიდა, +

27გულ-ღვიძლი მიდუღს და არ ცხრება: ტანჯვა-წამების დღეები დამიდგა.

28ჩაშავებული დავიარები, უმზეოდ; კრებულში ვდგავარ და შველას ვითხოვ.

29ტურებს ძმად გავუხდი და მეგობრად სირაქლემებს.

30კანი გამიშავდა და ძვლები მივარვარებს სიცხისაგან. +

31გოდებად იქცა ჩემი ქნარი, და მოტირალთა ხმად ჩემი სალამური.“ +

31
იობის პასუხის გაგრძელება

31^1„აღთქმა დავუდე ჩემს თვალებს, რომ ქალწულისთვის არ შემეხედა. +

2და რა არის ღვთის წილხვედრი მაღლიდან, ან სამკვიდრო ყოვლადძლიერისა ზესკნელიდან?

3განა დაღუპვა არ არის უკეთურისათვის, და ავბედობა ბოროტმოქმედთათვის?

4განა არ ხედავს ის ჩემს გზებს, და არ ითვლის ყოველ ჩემს ნაბიჯს? +

5თუ სიცრუით მევლოს და სამზაკვროდ ამჩქარებოდეს ფეხი,

6ამწონოს მე მართალ სასწორზე და გაიგოს ღმერთმა ჩემი უმწიკვლოება.

7თუ გზიდან გადაეხვიოს ჩემს ტერფს, ან თვალებს აჰყოლოდეს ჩემი გული, და ბიწი მოსცხებოდეს ჩემს ხელებს, +

8მაშინ, დაე, მე ვთესო და სხვამ ჭამოს, და ამოიძირკვოს ჩემი მონაგარი. +

9თუ ჩემი გული ოდესმე ცდუნებულიყოს დედაკაცივით, და ჩემი მოყვასის კართან მეთვალთვალოს, +

10მაშინ სხვას უფქვას ჩემმა ცოლმა, და სხვებმა ჩაიმუხლონ მასზე.

11რადგან ეს მრუშობაა და სამსჯავრო დანაშაული.

12რადგან ის ცეცხლი იქნებოდა აბადონამდე მშთანთქმელი, და ჩემი მოსავალის ფესვებამდე ჩამყოლი. +

13თუ ოდესმე ჩემი მსახურისა და მხევლისთვის სამართალზე უარი მეთქვას, როცა დავა ჰქონიათ ჩემთან,

14მაშინ რაღა ვქნა, როცა ღმერთი აღდგება? როცა მომკითხავს, რა პასუხი გავცე?

15განა მან, ვინც დედის მუცელში შემქმნა, განა ჩვენ ერთმა ღმერთმა არ გამოგვსახა საშოში?

16თუ ოდესმე უარი მეთქვას ღატაკთა სათხოვარზე, ან ქვრივის თვალები გამეწბილებინოს, +

17ან თუ ჩემი პურის ლუკმა მარტოს მეჭამოს და ობლისათვის არ გამეყოს,

18რადგან ყრმობიდანვე ისე იზრდებოდა ჩემთან, როგორც მამასთან, და დედაჩემის მუცლიდანვე ვუძღვებოდი მას;

19თუ მენახოს მომაკვდავი უსამოსლოდ ან გლახაკი უმოსასხამოდ,

20და მის საზარდულს არ დაველოცე და არ გამთბარიყო ჩემი ცხვრის მატყლით, +

21თუ ობოლზე ხელი აღმემართოს, როცა კარიბჭესთან ჩემს შემწეს დავინახავდი,

22მაშინ ბეჭს მოსწყდეს ჩემი მხარი და მკლავი იდაყვში გადამიტყდეს!

23რადგან მაშინებს ღვთის რისხვა და მის სიმძიმეს ვერ გავუძლებ.

24განა მიმიჩნევია ოქრო ჩემს სასოდ, ან ბაჯაღლო ოქრო იმედად დამისახავს? +

25განა გამიხარია იმით, რომ დიდძალი სიმდიდრე მაქვს? რომ ჩემმა ხელმა ბევრი მოიხვეჭა?

26თუ დამენახოს მზე ან მთვარე დიდებულად მოარული,

27და იდუმალ ცდუნებულიყოს ჩემი გული და ჩემს ბაგეებს ჩემი ხელისთვის ეკოცნოს, +

28ესეც სამსჯავრო დანაშაული იქნებოდა, რადგანაც მაღლა ღვთის უარმყოფელი ვიქნებოდი.

29განა გამხარებია ჩემი მოძულის უბედურება? ან მიზეიმია მის ცუდ ამბავზე?

30არ ჩამიდენინებია ცოდვა ჩემი სასისთვის, და წყევლით არ უთხოვია დაღუპვა მისი სულისა.

31განა არ უთქვამთ ჩემი კარვის კაცებს: ‘ვინ არ გამძღარა მისი ხორცით?’

32მწირს გარეთ არ გაუთევია, კარი ღია მქონდა მგზავრისთვის. +

33განა დამიფარავს ჩემი დანაშაული ადამივით, რომ უბეში შემემალა ჩემი შეცოდება? +

34რადგან მზარავდა ხალხის სიმრავლე და საგვარეულოს ზიზღი მაშინებდა, ვდუმდი და კარში არ გავდიოდი.

35ნეტავ ვინმე მომისმენდეს მე! აჰა, ესაა ჩემი ნიშანი! ყოვლადძლიერმა პასუხი გამცეს! ნეტავ საჩივრის წიგნი მომცა, ჩემი მოშუღლის ხელით ნაწერი!

36განა მას ზურგით არ ვატარებდი? გვირგვინივით შემოვიხვევდი,

37მოვახსენებდი ჩემს ყოველ ნაბიჯს, და როგორც მთავარს, ვეახლებოდი.

38თუ ჩემზე ჩემს მიწას დაეჩივლოს და ხნულები ატირებულიყვნენ,

39თუ მუქთად მეჭამოს მისი მოსავალი ან მის მეპატრონეთა სული შემეწუხებინოს,

40მაშინ ნაცვლად ხორბლისა ეკალი ამოვიდეს, და ნაცვლად ქერისა – ღვარძლი!“ ამით დასრულდა იობის სიტყვები.

32
იობი და ელიჰუ

32^1და შეწყვიტა სამმა კაცმა იობისათვის პასუხის გაცემა, რადგან იგი თავის თვალში მართალი იყო. +

2მაშინ განრისხდა ელიჰუ, ბუზელი ბარაქელის ძე, რამის საგვარეულოდან. იობზე იმის გამო განრისხდა, რომ მან თავი ღმერთზე მართლად ჩათვალა.

3თავის სამ მეგობარზე იმის გამო განრისხდა, რომ მათ პასუხი ვერ უპოვნეს, მაგრამ მაინც იობი გაამტყუნეს.

4და ელიჰუ იცდიდა, რომ იობს დალაპარაკებოდა, რადგან ყველანი მასზე უფროსები იყვნენ წლებით.

5რაკი დაინახა ელიჰუმ, რომ ამ სამი კაცის პირს პასუხი არ გააჩნდა, განრისხდა.

6მიუგო ელიჰუმ, ბუზელი ბარაქელის ძემ, და უთხრა: „წლებით მე უმცროსი ვარ, თქვენ კი მოხუცებულნი; ამიტომ მერიდებოდა და მეშინოდა, რომ ჩემი აზრი თქვენთვის მომეხსენებინა. +

7მე ვთქვი: დღეებმა უნდა ილაპარაკონ და სიბრძნე წელთა სიმრავლემ უნდა ასწავლოს-მეთქი.

8მაგრამ კაცში იმყოფება სული, და სუნთქვა ყოვლადძლიერისა მას აგონიერებს.

9დღეგრძელნი ყოველთვის როდი არიან ბრძენნი, და მხოლოდ უხუცესნი როდი ხვდებიან სამართალს.

10ამიტომ ვამბობ: მისმინეთ-მეთქი, რათა მეც გამოვთქვა ჩემი აზრი.

11ვუცდიდი მე თქვენს სიტყვებს, ყურს ვუგდებდი თქვენს მსჯელობას, როცა სათქმელს ეძებდით.

12და დაგაკვირდით მე თქვენ, და აჰა, არ იყო თქვენს შორის მამხილებელი, პასუხი რომ მიეგო იობისთვის.

13ნუ იტყვით: ღმერთი მოიგერიებს მას და არა კაცი.’

14არ მიუმართავს ჩემს წინააღმდეგ სიტყვები, და არც მივმართავ მას თქვენი სიტყვებით.

15სასოწარეკვეთათ, ვეღარ უპასუხეს, დაელიათ სიტყვები;

16მეც ველოდებოდი, როდის შეწყვეტდნენ ლაპარაკს რაკი დადგნენ და აღარ პასუხობენ,

17მეც გავცემ ჩემს წილ პასუხს, მეც გამოვთქვამ ჩემს აზრს.

18რადგან სავსე ვარ სიტყვებით, სული შიგნიდან მაწვება.

19აჰა, ჩემი შინაგანი მაჭარივითაა, რომელსაც თავი დაუცეს და ხეთქავს

20ვილაპარაკებ, რომ სული მოვითქვა: გავხსნი ბაგეებს და ვუპასუხებ.

21პირფერობას არ დავუწყებ კაცს, და ადამიანს არ ვემლიქვნელები.

22რადგან მე მლიქვნელობა არ ვიცი – უმალ ჩემმა გამჩენმა წამიყვანოს!“

33
ელიჰუს სიტყვის გაგრძელება

33^1„აბა, ახლა ისმინე, იობ, ჩემი სიტყვები და ყური მიუგდე ჩემს ყოველ სიტყვას.

2აჰა, ვხსნი მე ჩემს ბაგეს, ლაპარაკობს

3ჩემი გულის სიწრფოება ჩემი სიტყვებია, ჩემს ბაგეთა ცოდნას ნათლად გადმოსცემენ ისინი.

4ღვთის სულმა შემქმნა და ყოვლადძლიერის სუნთქვა მასულდგმულებს.

5თუ შეგიძლია, მიპასუხე: დაალაგე სიტყვები და დაიცავი თავი.

6აჰა, მეც შენისთანა ვყავარ ღმერთს, მეც თიხისგან ვარ გამოძერწილი. +

7აჰა, ჩემმა შიშმა არ უნდა შეგაძრწუნოს, და არც ჩემმა ხელმა უნდა დაგამძიმოს.

8აკი ასმენდი შენ ჩემს ყურს და მე გავიგონე შენი სიტყვების ხმა:

9‘სუფთა ვარ მე და უცოდველი, უმწიკვლო ვარ და არა მაქვს ბრალი. +

10აჰა, საბაბი მინახა, თავის მტრად შემრაცხა.

11ხუნდებში მაყოფინებს ფეხებს, და ჩემს ყოველ გზას უთვალთვალებს!’ +

12აი, ამაში არ ხარ მართალი, რომ კაცზე დიდია ღმერთი. +

13რად ედავები მას? ის პასუხს არ აგებს თავის ნამოქმედარზე.

14ერთხელ იტყვის ღმერთი, და, თუ +

15სიზმარში, ღამეულ ხილვაში, როცა ადამიანებს ძილქუში ეცემათ, როცა თავიანთ საწოლზე თვლემენ,

16მაშინ ხსნის იგი ადამიანთა ყურს და ბეჭედს უსვამს მათთვის შეგონებას, +

17რომ აარიდოს ადამიანი უკეთურ საქმეს, და კაცისაგან დაფაროს ამპარტავნება;

18რომ იხსნას მისი სული შავეთისაგან, და მისი სიცოცხლე – მახვილით დაღუპვისაგან.

19კაცი სატკივრით ისჯება თავის საწოლზე, და დაუამებელი ტკივილით მისი ძვლებისა;

20შესძაგდება მის სიცოცხლეს პური და მის სულს – საყვარელი საჭმელი. +

21გაქრება მისი ხორცი, უხილავი გახდება, და ამოასხდებიან ძვლები, რომელნიც არ ჩანდნენ.

22და მიაწევს მისი სული ხარომდე და მისი სიცოცხლე – სიკვდილის წლებამდე.

23თუ ჰყავს მას მეოხი ანგელოზი, ათასში ერთი, რომ განაცხადოს ადამიანის სიალალმართლე,

24შეიწყალოს იგი და თქვას: ‘იხსენი იგი, დაიფარე იგი საფლავში ჩასვლისაგან. მისთვის ნაპოვნი მაქვს გამოსასყიდი!’ +

25მისი ხორცი სიჭაბუკის დროინდელზე მეტად განახლდება, თავისი სიყმაწვილის დღეებს დაუბრუნდება.

26ილოცებს ღვთის მიმართ და ისიც შეიწყალებს, და სიხარულით შეხედავს მის სახეს, და დაუბრუნებს კაცს მის სიმართლეს. +

27იგი იმღერებს კაცთა წინაშე და იტყვის: ‘ვცოდე მე და სწორი გავამრუდე, მაგრამ არ მომეგო საკადრისად.

28მან გამოისყიდა ჩემი სული ხაროში ჩასვლისგან, და ჩემი სიცოცხლე ნათელს იხილავს,’ +

29აჰა, ყოველივე ამას

30რათა დააბრუნოს მისი სული ხაროდან, და გაანათლოს სიცოცხლის ნათელით. +

31გაიგონე, იობ, ისმინე ჩემი, დადუმდი და მე ვილაპარაკებ.

32თუ სათქმელი გაქვს, მიპასუხე, ილაპარაკე, რადგან შენი გამართლება მწადია;

33თუ არა და, ისმინე ჩემი, დადუმდი, და მე გასწავლი სიბრძნეს.“

34
ელიჰუს სიტყვის გაგრძელება

34^1და მიუგო ელიჰუმ და თქვა:

2„ისმინეთ, ბრძენნო, ჩემი სიტყვები, მცოდნენო, ყური დამიგდეთ!

3რადგან ყური გამოცდის სიტყვებს და სასა გემოს უგებს საჭმელს. +

4ავირჩიოთ, რაც სამართლიანია. ჩვენს შორის ვიცოდეთ, რა არის კეთილი.

5რადგან იობმა თქვა: ‘მართალი ვარ და ღმერთმა წამართვა ჩემი სამართალი. +

6ტყუილი ვთქვა ჩემს სამართალზე? მოუშუშებელია ჩემი იარა, თუმცა მე უდანაშაულო ვარ’

7ვინ არის იობის მსგავსი კაცი, დაცინვას წყალივით რომ სვამდეს? +

8ავისმოქმედთა თაბუნს რომ ასდევდეს? რომ უკეთურ ხალხთან იაროს?

9რადგან მას ნათქვამი აქვს: ‘არაფრად არგია კაცს, რომ ღმერთს აამოს.’

10ამიტომ ისმინეთ ჩემი, კაცნო გულისხმიერნო! შორს იყოს ღმერთი ბოროტებისაგან და ყოვლადძლიერი უსამართლობისაგან! +

11რადგან საქმისამებრ მიუზღავს ადამიანს, და კაცს მისი გზისამებრ მიაგებს. +

12ჭეშმარიტად, ღმერთი არ ბოროტობს და ყოვლადძლიერი არ ამრუდებს სამართალს!

13ვინ ჩააბარა მას მიწა? და ვინ მიანდო მას მთელი სამყარო?

14თუ თავისკენ მიაპყრობს თავის გულისყურს, უკანვე წაიღებს თავის სულსა და სუნთქვას,

15ერთიანად გაწყდება ყოველი ხორციელი და ადამიანი მტვრად მიიქცევა.

16და თუ გაგება გაქვს, მოისმინე ეს, ყური უგდე ჩემი სიტყვების ჩქამს!

17ნუთუ სამართლის მოძულე იგანმგებლებს? და ნუთუ ბრალს დასდებ ძალმოსილ მართალს?

18ვინც ეუბნება მეფეს: ‘არამზადავ!’ და დიდგვაროვანს: ‘უკეთურო!’;

19რომელიც მთავრებს არ მიჰკერძავს და მდიდარს ღარიბზე მეტად არ თვლის, რადგან ყველანი მის ხელთა ქმნილებანი არიან. +

20ისინი წამში იხოცებიან; შუაღამისას ტორტმანებს ხალხი და იღუპება, და წაიყვანენ და მოაშორებენ ძლიერს კაცის ხელის გარეშე,

21რადგან მისი თვალები კაცის გზებს დასცქერის და ხედავს მის ყოველ ნაბიჯს.

22არ არის არც ბნელი და არც წყვდიადი, რომ იქ დაიმალოს ავისმოქმედი;

23რადგან იგი კაცს არ უწესებს ვადას, რომ ღმერთთან სამსჯავროზე წავიდეს.

24ის მუსრავს ძლიერთ განუკითხავად და სხვებს აყენებს მათ ნაცვლად,

25რადგან ცნობს მათ ნამოქმედარს. ღამით დაამხობს მათ და შეიმუსრებიან; +

26როგორც უკეთურთ დალახვრავს, სხვათა თვალთაწინ.

27ამიტომ განუდგნენ მას და არ შეიმეცნეს მისი გზები.

28მასთან მიიტანეს ღატაკთა ღაღადი, და დაჩაგრულთა ღაღადი ესმის მას.

29როცა ის დუმს, ვინ არის მისი ბრალმდებელი? როცა სახეს იფარავს, ვინ არის მისი მხილველი? ხალხისთვის იქნება ეს, თუ ერთი კაცისთვის?

30რომ არ იმეფოს უღვთო ადამიანმა, ამ ხალხის მახეში გამბმელმა.

31ვინმეს თუ უთქვამს ღვთისათვის: ‘მე მოვიხადე სასჯელი, აღარ შევცოდავ,

32შენ მასწავლე, რასაც ვერ ვხედავ. თუ უკეთურება ჩამიდენია, მეტს აღარ ვიზამ.

33განა შენი განსჯით უნდა მიუზღავდეს იგი? როგორც შენ დაგიგმია, როგორც შენ აგირჩევია და არა მე. რაც იცი, ილაპარაკე.’

34მეტყვიან გულისხმიერი კაცები და ბრძენი კაცები, მე რომ მისმენენ:

35‘იობი უაზროდ ლაპარაკობს და მის სიტყვებს გონიერება აკლია.

36ერთი ბოლომდე გამოიცდებოდეს იობი, ავკაცთა მსგავსად რომ პასუხობს!

37რადგან თავის ცოდვას უმატებს ამბოხს, ხელს ხელზე ურტყამს ჩვენს შორის და სიტყვას ამრავლებს ღვთის წინააღმდეგ!“

35

ელიჰუს სიტყვის გაგრძელება

35^1მიუგო ელიჰუმ და თქვა:

2„ნუთუ სამართლიანად მიგაჩნია, რომ ამბობ: ‘ღმერთზე მართალი ვარ?’

3რომ ამბობ: ‘რას მარგებს, რას მომიტანს ჩემი უცოდველობა?’

4მე გიპასუხებ შენ და შენს მეგობრებსაც, შენთან ერთად რომ არიან:

5ახედე ზეცას და დაინახე, შეხედე ღრუბელს – ისინი შენზე მაღლაა.

6თუ შენ შესცოდე, რას დაუშავებ ამით მას? თუ შენს დანაშაულს გაამრავლებ, ამით რას უზამ მას?

7თუ შენ მართალი ხარ, რას შემატებ მას? ან რას მიიღებს შენი ხელიდან?

8მხოლოდ შენისთანა კაცს ეხება შენი უკეთურება, და ადამის ძეს – შენი სიმართლე.

9ბევრი ჩაგვრისაგან ღაღადებენ, შველას ითხოვენ ძლიერის მკლავებიდან. +

10და არავინ ამბობს: ‘სად არის ღმერთი, ჩემი გამჩენი, საგალობელთა ღამით მომძღვნელი,

11რომელიც გვწვრთნის ჩვენ მიწის მხეცებზე მეტად, და განგვაბრძნობს ჩვენ ცის ფრინველებზე მეტად?’

12ღაღადებენ იქ ისინი და ის პასუხს არ სცემს, ავკაცთა ამპარტავნების გამო. +

13ნაცვლად, ამაო ღაღადს არ მოისმენს ღმერთი, და ყოვლადძლიერი არ მოხედავს ამას. +

14თუმცა შენ ამბობ, რომ ვერ ხედავ მას, მაგრამ სამსჯავრო მის წინაშეა, დაელოდე მას.

15და ახლა, რაკი იგი თავისმა რისხვამ არ მოინახულა, და დიდ რამედ არ ჩააგდებს სისულელეს,

16ამაოდ ხსნის ბაგეს იობი, და უაზროდ ხარჯავს სიტყვებს.“

36
ელიჰუს სიტყვის გაგრძელება

36^1განაგრძო ელიჰუმ და თქვა:

2„ცოტა მაცალე და გაჩვენებ, რადგან კიდევ არის ღვთის სახელით სათქმელი სიტყვები.

3შორიდან წამოვიღებ ჩემს აზრს და ჩემს გამჩენს მივაგებ სიმართლეს, +

4რადგან ნამდვილად არ არის სიცრუე ჩემი სიტყვები. ცოდნაში სრული შენს წინაშეა.

5აჰა, ძლიერია ღმერთი, და არავინ სძულს. ის სიბრძნის ძალითაა ძლიერი.

6იგი ცოცხალს არ გაუშვებს უკეთურს, და ჩაგრულთ მიაგებს სამართალს;

7თვალს არ აშორებს თავის მართალს და მეფეებთან ერთად ტახტზე სვამს სამარადისოდ, და აღზევდებიან ისინი.

8და თუ მათ ბორკილები ადევთ, და ტანჯვის საკვრელით არიან შეკრულნი, +

9განუცხადებს მათს ნამოქმედარს და მათს დანაშაულებს, რადგან დამძიმდნენ ისინი.

10გაუხსნის მათ ყურებს შეგონებისთვის და ეტყვის, რათა სიავისგან უკუმოიქცნენ. +

11თუ გაუგონებენ და დაემორჩილებიან, დღეებს სიკეთეში დაასრულებენ და წლებს – ნეტარებაში.

12და თუ არ გაუგონებენ, მახვილით დაეცემიან და უგნურებაში ამოხდებათ სული.

13გულმრუდნი აღძრავენ რისხვას, შველას არ ითხოვენ მისგან, როდესაც ბორკილს ადებს მათ.

14სიჭაბუკეშივე კვდება მათი სული, და მათი სიცოცხლე გათავდება საკერპოს მეძავებში.

15ის იხსნის ტანჯულს მისივე ტანჯვით, და თრგუნვის ჟამს უხსნის მათ ყურს.

16და შენც გამოგიყვანდა შეჭირვების პირიდან სიფართოვისკენ, სადაც არაა სივიწროვე, და შენი სუფრის ხორაგიც სავსე იქნებოდა ცხიმით.

17შენ კი სავსე იყავ უკეთურის მსჯავრით, მსჯავრი და სამართალი შენზეა მოჭიდებული.

18ფრთხილად იყავი, გულისწყრომამ დიდმა გამოსასყიდმა არ გადაგხაროს. +

19ყვირილი გიშველის განა გასაჭირში, ან მთელი შენი ძალისხმევა?

20ნუ ინატრებ იმ ღამეს, როცა ხალხები აიყრებიან თავიანთი ადგილებიდან,

21იფრთხილე, არ მოიქცე ავკაცობისკენ, რადგან ამით სატანჯველს ირჩევ.

22აჰა, ღმერთი მაღალია თავისი ძლიერებით, ვინ არის მისნაირი მოძღვარი?

23ვის დაუწესებია მისთვის გზა და ვის უთქვამს: ‘უკეთურება გაქვს ჩადენილი?’

24გახსოვდეს, რომ უნდა ადიდო მისი საქმე, რომელთაც ხალხი უგალობს.

25ყველა ადამიანსა აქვს ნანახი ისინი, კაცი შორიდანვე ამჩნევს მათ.

26აჰა, მაღალია ღმერთი და ვერ შევიცნობთ მას, მისი წელთა რიცხვი აურაცხელია. +

27რადგან ის აკავებს წყლის წვეთებს, ისინი ნისლიდან ასხურებენ წვიმას,

28ღრუბლები ღვრიან მას, უხვად ესხურება ადამიანს.

29თუ მიხვდება ვინმე ღრუბლების განფენილობას, მისი კარვის ჭექა-ქუხილს? +

30აჰა, ის განაფენს მასზე თავის ელვას, დაფარავს იგი ზღვის ფესვებს,

31რადგან ამით განსჯის ხალხებს, უხვად იძლევა საზრდოს.

32თავის ხელებს ელვით იფარავს, უბრძანებს მას სამიზნისაკენ.

33მისი ქუხილი ამას იუწყება, და ჯოგიც – გრიგალის ამოვარდნას.“

37
ელიჰუს სიტყვის გაგრძელება

37^1„ამის გამოც ძრწის ჩემი გული, და ამოვარდა თავისი ბუდიდან.

2მოსმენით მოისმინეთ მისი ხმის გრგვინვა და გუგუნი, მისი პირიდან გამომავალი.

3მთელ ცისქვეშეთში აჭექებს მას და მისი ელვა ქვეყნიერების კიდეებს სწვდება. +

4მის შემდეგ ხმა დაიჭექებს, დაიქუხებს დიდებულ ხმაზე, და არ შეწყვეტს ელვას, როცა ისმის მისი ხმა.

5გრგვინავს ღმერთი თავის საკვირველ ხმაზე, იქმს დიდ საქმეებს,

6რადგან თოვლს ეუბნება: და წვიმის თქეშს მბრძანებლობს, და ძლიერ თავსხმას.

7იგი ბეჭდავს ყოველი ადამიანის ხელს, რათა იცოდეს ყველა კაცმა მისი ნამოქმედარი.

8მხეცი საფარველში მიდის და თავის ბუნაგში ივანებს.

9სამხრეთიდან გამოდის გრიგალი და ჩრდილოეთიდან – ყინვა.

10ღვთის სუნთქვა იძლევა ყინულს, და წყალთა სივრცე იყინება.

11იგი სინოტივით ავსებს ქუფრ ღრუბელს, ღრუბელი ფანტავს მის ელვას.

12ისინი იცვლიან მიმართულებას, რათა აღასრულონ ყოველი, რასაც უბრძანებს მთელს ქვეყნიერებაზე.

13ან დასასჯელად, ან თავისი ქვეყნისთვის, ან წყალობისთვის გამოაჩენს მას.

14ყურად იღე ეს, იობ, დადექი და დააკვირდი ღვთის სასწაულებს. +

15თუ იცი, როგორ განაგებს მათ ღმერთი, და როგორ გამოაშუქებს ელვას თავისი ღრუბლიდან?

16თუ იცი ქუფრ ღრუბელთა განფენილობის ამბავი, და სასწაულები ცოდნაში სრულისა?

17რა ათბობს შენს სამოსელს, როცა ქვეყანა მყუდროვდება სამხრეთის ქარში?

18თუ განართხავ ცას მასთან ერთად, მტკიცეს, ჩამოსხმულს სარკესავით? +

19გვასწავლე, რა ვუთხრათ მას? ვერაფერს ვაწყობთ სიბნელის გამო.

20თუ მოხსენდა მას, რომ მე ვლაპარაკობ? თუ თქვა ვინმემ, რომ ‘ჩემი ნათქვამი ეუწყება მას?’

21ახლა ვერავინ ხედავს ნათელს ცათაშინა მოკაშკაშეს, როცა ქარი გადაივლის, გააკრიალებს მათ.

22ჩრდილოეთიდან მოდის ოქროს ციალი. ღვთის ირგვლივ საშინელი ბრწყინვალებაა.

23ყოვლადძლიერი! ვერ ვწვდებით მას. დიდია ის ძალით, თავისი მსჯავრით და დიდი სიმართლით. არავის ჩაგრავს. +

24ამიტომ ეშინიათ მისი ადამიანებს, არც ერთ გულბრძენს ზედ არ უყურებს“.

38
იობი უფლის წინაშე

38^1მაშინ მიუგო უფალმა იობს გრიგალიდან და უთხრა: +

2„ვინ არის ეს, უგუნური სიტყვებით განგებას რომ აბნელებს, იმ საგნებზე რომ ლაპარაკობს, რაც არ ესმის?

3წელი შემოისარტყლე კაცურად, მე შეგეკითხები და შენ პასუხი გამეცი: +

4შენ სად იყავი, დედამიწას რომ ვაფუძნებდი? მითხარი, თუ გაქვს გაგება,

5ვინ დაადგინა მისი ზომები, თუ იცი? ან ვინ გადაჭიმა მასზე ლარი?

6რაზე დგას მისი საძირკველი? ან ვინ დადო მისი ქვაკუთხედი,

7როცა გალობდნენ დილის ვარსკვლავები, და ღვთის ძენი ყიჟინებდნენ?

8ვინ ჩაუკეტა ზღვას კარიბჭეები, როცა ამოხეთქა, როგორც საშოდან? +

9როცა ღრუბელი მივეცი სამოსლად და წყვდიადი – სახვევებად?

10როცა დავუდგინე მას ჩემი წესი და დავუტანე ურდული და ბჭენი? +

11და ვუთხარი: ‘აქამდე მოხვალ და მეტს არა. აქ უნდა შედგნენ შენი ზვიადი ზვირთები?’

12შენს დღეში თუ გიბრძანებია დილისათვის და გიუწყებია ცისკრისთვის მისი ადგილი,

13რომ მოეცვა ქვეყნის კიდეები და უკეთურნი განეფერთხა მისგან?

14იგი იცვლება, როგორც თიხა საბეჭდავის ქვეშ, და ისინი დგანან, როგორც სამოსელი.

15და წაერთმევათ უკეთურთ მათი ნათელი, და შემართული მკლავი შეიმუსრება. +

16თუ ჩაგიღწევია ზღვის წყაროებამდე, და თუ გივლია უფსკრულის ფსკერზე? +

17თუ გახსნილან შენს წინაშე სიკვდილის ბჭენი, და ბნელეთის ბჭენი თუ გინახავს? +

18თუ განგიცდია დედამიწის სიგრძე-სიგანე? მითხარი, თუ იცი ეს ყველაფერი?

19სად არის გზა ნათლის სავანისა? და სად არის წყვდიადის ადგილი?

20რომ დაიჭირო თავის საზღვართან და მიაგნო მისი სახლის ბილიკებს.

21შენ იცი, რადგან მაშინ დაიბადე, და დიდია რიცხვი შენი დღეებისა!

22თუ შესულხარ თოვლის საგანძურებში, და სეტყვის საგანძურები თუ გიხილავს,

23ძნელბედობისთვის რომ მოვიმარაგე, ბრძოლისა და ომის დღისათვის? +

24რა გზით ნაწილდება ნათელი, და როგორ ვრცელდება აღმოსავლის ქარი მიწაზე?

25ვინ გახსნა სადინარი ნიაღვრისათვის და გზა – ჭექა-ქუხილთათვის,

26რომ აწვიმოს უკაცრიელ მიწაზე და უდაბნოში, სადაც ადამიანის ჭაჭანება არ არის?

27რათა გააძღოს უდაბური და ხრიოკი და აღმოაცენოს მწვანე ჯეჯილი.

28თუ ჰყავს წვიმას მამა? ან ვინ დაბადა ნამის წვეთები? +

29და ყინული ვისი საშოდან გამოვიდა? და ციური ჭირხლი ვინ დაბადა?

30წყალი ქვასავით იყინება, და იკვრის უფსკრულის ზედაპირი.

31თუ შეკრავ ხომლის საკვრელებს ან ორიონის საბელებს თუ გახსნი? +

32თუ ამოიყვან თანავარსკვლავედს თავის დროზე, და თუ წარუძღვები დათვს თავის ბელებთან ერთად?

33თუ იცი ცათა კანონები? ან თუ დაადგენ მის წესს მიწაზე?

34ღრუბელს თუ მიუწვდენ ხმას, რათა წყლის თქეშმა დაგფაროს?

35ელვებს თუ წარავლენ, რომ წავიდნენ და გითხრან: ‘აქა ვართ?’

36ვინ ჩადო გულში სიბრძნე? და ვინ მისცა გონებას გამჭრიახობა?

37ვინ დათვლის ღრუბლებს სიბრძნით, და ვინ წამოაქცევს ცის რუმბებს,

38როცა მტვერი შენივთდება და გოროხები ერთმანეთს ეწებება?

39ნუთუ შენ უნადირებ ლომს მსხვერპლს, და შიმშილს უკლავ ლომის ბოკვერებს, +

40როცა ბუნაგებში გაწოლილან ან წვანან თავიანთ საფარში?

41საზრდოს ვინ უმზადებს ყორანს, როცა მისი ბახალები ღმერთს შესჩხავიან, და უსაზრდოოდ დაძრწიან?“ +

39
გაგრძელება

39^1„თუ იცი ჯიხვთა დაბადების ჟამი? თვალს თუ ადევნებ ფურ-ირემთა მშობიარობას?

2ნუთუ აღრიცხავ მათ თვეთა აღვსებას? და თუ იცი ჟამი მათი მოგებისა?

3ისინი ჩაიმუხლებენ, დაყრიან ნაშიერთ, შობის ტკივილისგან თავისუფლდებიან;

4კაჟდებიან მათი ნუკრები, ველად იზრდებიან, გადიან და აღარ უბრუნდებიან.

5ვინ გაუშვა კანჯარი ნებაზე? და ვინ ახსნა კანჯარს საკვრელი?

6რომელსაც მე სახლად ტრამალი მივეცი და სამყოფლად – მლაშობი?

7ის არად აგდებს ქალაქის გნიასს, არ ესმის მენახირის შეძახილები.

8მთებში საძოვრად დაეხეტება და ყოველგვარ სიმწვანეს დაეძებს.

9თუ ინებებს მარტორქა შენს სამსახურს? თუ გაათევს შენს ბაგაზე?

10მარტორქას სახნავში თუ შეაბამ აპეურით? თუ დაგიფარცხავს ველებს შენს უკან?

11თუ დაენდობი მას, თუ მიანდობ სამუშაოს?

12თუ გწამს მისი, რომ თესლს დაგიბრუნებს და შენს კალოზე მოგიგროვებს?

13სირაქლემას ფრთა მხიარულად ფრიალებს თუ ყანჩას ნაკრტენი და ბუმბული?

14რადგან თავის კვერცხებს მიწაზე ტოვებს და მათ მტვერში ათბობს,

15და ავიწყდება, რომ ფეხით ჩაილეწება და ველის მხეცი გათელავს.

16ულმობლად ექცევა ის თავის ბარტყებს, თითქოს მისები არ ყოფილიყვნენ, თავისი ამაოდ გარჯა არად ენაღვლება.

17რადგან ღმერთმა დაავიწყა მას სიბრძნე და წილად არ არგუნა გონება.

18რაჟამს შეიმართება გასაფრენად, დასცინის ცხენსა და მის მხედარს.

19შენ მიეცი ცხენს ძლიერება? შენ შემოსე ფაფრით მისი კისერი?

20შენ ახტუნებ მას კალიასავით? მისი მჭახე ჭიხვინი ზარდამცემია!

21მიწას თხრის ის ველზე და ხარობს ძლიერებით, გადის იარაღის შესაგებებლად.

22შიშს დასცინის ის და არ კრთის და მახვილისგან პირს არ იბრუნებს.

23მის თავზე ჩხრიალებს კაპარჭი ელავს შუბი და ჰოროლი.

24შმაგად და მძვინვარედ ყლაპავს მიწას და არ სჯერა საყვირის ხმისა.

25ბუკის ცემაზე ამბობს: ‘აჰა!’ და შორიდან იყნოსავს ბრძოლას, სარდალთა შეძახილსა და ყიჟინს.

26შენი სიბრძნით არის, რომ ქორი ნავარდობს და სამხრეთისკენ შლის ფრთებს?

27შენი ბრძანებით აღმა ფრენს არწივი და მაღლა იკეთებს თავის ბუდეს?

28ის კლდეზე ბუდობს და ღამეს ათევს კლდის ქიმსა და სიმაგრეზე.

29იქიდან ეძებს თავისთვის საზრდოს; მისი თვალები შორიდან ჭვრეტენ,

30მისი მართვენი სისხლს სვამენ, და სადაც ლეშია, ისიც იქ გაჩნდება.“

40
გაგრძელება

40^1(31) და მიუგო უფალმა იობს და თქვა:

2(32) „ნუთუ შეედავება შარიანი ყოვლადძლიერს? ღვთის მამხილებელმა გასცეს პასუხი!“

3(33) მიუგო იობმა უფალს და უთხრა:

4(34) „აჰა, მე არარაობა ვარ, რა გიპასუხო? პირზე ხელს ვიდებ.

5(35) ერთხელ ვთქვი მე და აღარ მივუგებ მეორედაც, და აღარას დავძენ.“

6(1) და მიუგო უფალმა იობს გრიგალიდან და უთხრა:

7(2) „მამაკაცურად შემოისარტყლე წელი, შეგეკითხები და გამაგებინე.

8(3) ნუთუ გააუქმებ ჩემს სამართალს, მე გამამტყუნებ, რათა თავად გამართლდე?

9(4) და ნუთუ ღვთისდარი მკლავი გაქვს, და მისგვარი ხმით შეგიძლია ჭექა?

10(5) აბა, მოიკაზმე დიდებითა და სიდიადით, შარავანდი და ბრწყინვალება შეიმოსე.

11(6) გადმოაფრქვიე მძვინვარება შენი რისხვისა, და დახედე ქედმაღალს და დაამდაბლე.

12(7) დახედე ყოველ ქედმაღალს და დაამცირე და მათ ადგილზევე გათელე უკეთურნი.

13(8) ჩამარხე მტვერში ერთიანად, მათი სახე დაფარულში მობურე.

14(9) და მაშინ მეც ვაღიარებ, რომ გიხსნის შენი მარჯვენა.

15(10) აჰა, ბეჰემოთი, შენთან ერთად რომ შევქმენი, ხარივითა ძოვს ბალახს.

16(11) აჰა, მის წელშია მისი ძალა და მისი ღონე მისი მუცლის კუნთებში.

17(12) ნაძვივითა დრეკს თავის კუდს, ბარძაყის ძარღვები გადაგრეხილი აქვს,

18(13) მისი ძვლები სპილენძის მილებია. მისი სახსრები რკინის წნელებივითაა.

19(14) ის პირველია ღვთის ქმნილებათაგან, მხოლოდ მის გამჩენს ძალუძს მისი მოკვლა.

20(15) რადგან მთები აძლევენ საზრდოს, და იქ შეიქცევს თავს ველის ყოველი ცხოველი.

21(16) ლოტოსებქვეშ გაწოლილა, ლერწმისა და ჭაობის საფარში.

22(17) ლოტოსები ჩრდილს აფენენ მას, გარს ძეწნები ახვევია.

23(18) აჰა, წყალს სვამს მდინარისას და არ ჩქარობს, არ კრთება, მშვიდადაა, მის პირს იორდანეც რომ მიასკდეს.

24(19) თვალით ვინ შეიპყრობს მას? ვინ გაუხვრეტს ცხვირს ჩანგლებით?“

41
გაგრძელება

41^1(20) „თუ ამოათრევ ლევიათანს ანკესით და საბლით თუ დაუბამ ენას?

2(21) ლერწამს თუ გაუყრი მას ცხვირში და კაუჭით თუ გაუხვრეტ ყბას?

3(22) თუ განამრავლებს ის შენს მიმართ ვედრებას და ტკბილად თუ დაგელაპარაკება?

4(23) თუ დაგიდებს აღთქმას, და საუკუნო მონად თუ გაიხდი?

5(24) თუ ეთამაშები მას, როგორც ჩიტს და თუ დაუბამ მას შენს გოგონებს?

6(25) თუ ივაჭრებენ მასზე მოვაჭრენი თუ გაყოფენ მას ვაჭართა შორის?

7(26) თუ აუვსებ მას კანს ისრებით და თავს – ბარჯებით?

8(27) დაადე მას შენი ხელი, გახსოვდეს ბრძოლა და აღარ შეეცდები!

9(1) აჰა, გაცრუვდა შენი იმედი; მის შეხედვაზეც კი დაეცემი. +

10(2) რომელი მამაცი გააღვიძებს მას? ვინ არის, რომ წინ დამიდგეს? +

11(3) ვინ გამომიწვია მე, რომ გადავუხადო? მთელი ცისქვეშეთი ჩემია.

12(4) არ დავდუმდები მისი სხეულის კიდურებზე, მის ძლიერებაზე, მის მოხდენილ აღნაგობაზე.

13(5) ვინ მოხდის მას მოსასხამს? ვინ შეაღწევს მის ორკეც აბჯარში?

14(6) მისი პირისახის კარს ვინ გააღებს? მის კბილთა ირგვლივ საშინელებაა!

15(7) მისი ზურგი ფარების წყებაა, მჭიდრო ბეჭდით შეკრული.

16(8) ერთი მეორეზეა და ქარი ვერ ატანს მათ შორის:

17(9) ერთმანეთზე არიან მიწებებულნი, შეიკვრნენ და ვეღარ დაშორდებიან.

18(10) მისი ცხვირის ცემინება ნათელს აკვესებს და მისი თვალები ცისკრის წამწამებივითაა.

19(11) მისი სახიდან ჩირაღდნები გამოდის და ცეცხლის ნაპერწკალები ცვივა.

20(12) მისი ნესტოებიდან კვამლი გამოდის, როგორც ათუხთუხებული ქვაბიდან და ცეცხლმოკიდებული ლერწმიდან.

21(13) მისი სუნთქვა ნაკვერცხლებს აღვივებს, და მისი პირიდან ალი გამოდის.

22(14) მის ქედზე ძალა ათენებს, და მის წინაშე ცეკვავს ძრწოლა.

23(15) მისი ხორცის ნაწილები შეწებებულია ერთმანეთს, მტკიცედ ასხია მას, უძვრელად.

24(16) მისი გული ქვასავით მტკიცე. და ქვედა დოლაბივით მაგარია.

25(17) მის წამომართვაზე ძრწიან ღმერთები.

26(18) სწვდება მას მახვილი, მაგრამ ვერას აკლებს, ასევე ვერც შუბი, ლახვარი და ჰოროლი.

27(19) რკინა ჩალად უჩანს, სპილენძი ფუტურო ხედ.

28(20) ვერ გააქცევს მას ისარი, თივად არის ქცეული მისთვის შურდულის ქვები.

29(21) ბზედ უჩანს მას ლახტი და დასცინის ჰოროლის ზუზუნს.

30(22) ქვემოდან მას წამახული კეცის ნატეხები აქვს, კევრივით არის გაწოლილი საფლობში,

31(23) ქვაბივით ადუღებს უფსკრულს, ზღვას საცხებლის ქვად აქცევს.

32(24) თავის უკან ბილიკს ანათებს, უფსკრული ჭაღარად ჩანს.

33(25) არ არის მიწაზე მისი მსგავსი, უშიშრად გაჩენილი.

34(26) ყოველივე მაღალს ხედავს: ის მეფობს ყოველ ქედმაღალზე.“

42

იობის განაჩენი საკუთარ თავზე

42^1და მიუგო იობმა უფალს:

2„ვიცი, რომ ყველაფერი შეგიძლია, და შენი განზრახვა არ დაბრკოლდება. +

3ვინაა ეს, განგებას რომ აბნელებს და ვერას გულისხმაჰყოფს? ასე ვლაპარაკობდი და არ გამეგებოდა, ჩემთვის საკვირველზე, და ვერაფერს ვხვდებოდი.

4ისმინე და მე ვილაპარაკებ, შეგეკითხები, და მაცოდინე.

5ყურმოკვრით მქონდა გაგონილი შენზე, ახლა კი ჩემმა თვალმა გიხილა შენ. +

6ამიტომ მძულს ჩემი თავი და ვინანიებ მტვერსა და ნაცარში.“

ეპილოგი

7და მას შემდეგ, რაც წარმოთქვა უფალმა ეს სიტყვები იობის მიმართ, უთხრა მან ელიფაზ თემანელს: „აღეგზნო ჩემი რისხვა შენს მიმართ და შენი ორი მეგობრის მიმართ, რადგან ჩემს მსახურ იობივით წრფელად არ ილაპარაკეთ ჩემზე. +

8ახლა კი წაიყვანეთ შვიდი მოზვერი და შვიდი ჭედილა, და მიდით იობთან, ჩემს მსახურთან, და აღავლინეთ თქვენთვის სრულადდასაწველი. და ჩემი მსახური იობი ილოცებს თქვენთვის, რადგან მის ლოცვას მივიღებ, რათა თქვენი უტიფრობისამებრ არ მოგექცეთ, რომ ჩემს მსახურ იობივით წრფელად არ ილაპარაკეთ ჩემზე.“ +

9და წავიდნენ ელიფაზ თემანელი, ბილდად შუხელი და ცოფარ ნაყამათელი და ისე მოიქცნენ, როგორც უფალმა უბრძანა მათ. და მიიღო უფალმა იობის ლოცვა.

10და აღუდგინა უფალმა იობს უწინდელი წარმატება, როცა ილოცა იობმა თავისი მეგობრისათვის. ორმაგად მიუმატა უფალმა ყოველივე, რაც ებადა იობს. +

11და მივიდნენ მასთან ყველა მისი ძმა და ყველა მისი და, და ყველა მისი უწინდელი ნაცნობ-მეგობარი, და ჭამეს მასთან პური მის სახლში. და მათ უთანაგრძნეს მას და ანუგეშეს ყველა იმ უბედურების გამო, რაც უფალმა მოუვლინა მას, და თითოეულმა მისცა თითო ქესიტა და თითო ოქროს ბეჭედი.

12და აკურთხა ღმერთმა იობის უკანასკნელი დღეები პირვანდელზე მეტად: და ჰყავდა მას თოთხმეტი ათასი ცხვარი, ექვსი ათასი აქლემი, ათასი უღელი ხარი და ათასი სახედარი. +

13და ჰყავდა მას შვიდი ძე და სამი ასული.

14და დაარქვა ერთს სახელად იემიმა, მეორეს – კეციყა და მესამეს – კერენ-ჰაფუქი.

15და არ მოიძებნებოდნენ იობის ასულებისთანა ტურფა ქალები მთელს ქვეყანაზე. და მისცა მათ მამამ სამკვიდრო მათ ძმათა შორის.

16და იცოცხლა იობმა ამის შემდეგ ასორმოცი წელი და იხილა მან თავისი შვილთაშვილები, ოთხი თაობა.

17და მოკვდა იობი დღეებით სავსე.

+ ეზეკ. 14:14,. იაკ. 5:11.

+ გამ. 19:10. რიცხ. 11:18.

+ 3მეფ. 22:21. მათ. 18:10. გამოცხ. 12:10.

+ ეკლ. 5:14. 1ტიმ. 6:7.

+ იობ. 1:6.

+ იობ. 1:1.

+ იობ. 1:11.

+ იობ. 7:5.

+ იობ. 1:22. ეკლ. 7:14.

+ დაბ. 25:3.

+ იერ. 20:14.

+ ეკლ. 4:3.

+ 1მეფ. 4:12.

+ გამოცხ. 9:6.

+ იობ. 15:1; 22:1.

+ ებრ. 12:12.

+ იობ. 15:35. ფსალმ. 7:15.

+ 2მეფ. 22:16. 2თეს. 2:8.

+ ფსალმ. 57:7. ნაუმ. 2:12.

+ იობ. 25:6. 2კორ. 5:1. ფსალმ. 36:2.

+ ფსალმ. 36:35.

+ იობ. 14:1.

+ იობ. 9:10. ფსალმ. 71:18.

+ 1კორ. 3:19-20.

+ რჯლ. 32:39.

+ ფსალმ. 32:19.

+ ფსალმ. 54:22. იგავ. 26:22.

+ ფსალმ. 90:12. ეს. 11:6.

+ რჯლ. 32:23. ფსალმ. 37:3.

+ იობ. 7:16; 13:21.

+ 1კორ. 10:13.

+ იობ. 19:13. ფსალმ. 87:19.

+ რჯლ. 28:67.

+ იობ. 2:7.

+ ფსალმ. 38:14.

+ ფსალმ. 8:5.

+ იობ. 18:1; 25:1.

+ იობ. 22:23.

+ იობ. 42:10.

+ ფსალმ. 123:6. იერ. 17:6.

+ ფსალმ. 111:10. იგავ. 10:28.

+ ფსალმ. 36:18.

+ იობ. 4:17.

+ გამ. 34:7.

+ იობ. 37:23.

+ იერ. 51:25. მათ. 17:20.

+ იობ. 10:7.

+ იობ. 7:7. ფსალმ. 89:10.

+ იერ. 2:22.

+ ეკლ. 6:10. იერ. 49:19.

+ ფსალმ. 101:28.

+ ფსალმ. 38:14.

+ იობ. 2:11; 20:1.

+ რომ. 11:33. 1კორ. 2:11.

+ ფსალმ. 138:8. იერ. 23:24.

+ 1იოან. 3:21.

+ იერ. 12:11.

+ ფსალმ. 36:6. ეს. 58:8.

+ იობ. 8:13; 14:19.

+ იობ. 21:7. ფსალმ. 72:3. იერ. 12:1.

+ იობ. 34:3.

+ ეს. 22:22. გამ. 3:7.

+ დაბ. 7:11.

+ ფსალმ. 75:13.

+ ეს. 29:9; 59:10.

+ იობ. 16:2.

+ რჯლ. 10:17.

+ მათ. 7:23.

+ ფსალმ. 24:7.

+ იობ. 4:19. ეს. 51:8.

+ იობ. 8:9. ფსალმ. 143:4.

+ იობ. 19:25. დან. 12:2.

+ იობ. 10:8.

+ იობ. 31:4. ფსალმ. 138:2.

+ ეკლ. 2:19.

+ იობ. 4:1; 22:1.

+ მათ. 12:37.

+ ეს. 40:13. იერ. 23:18.

+ დაბ. 6:5. 3მეფ. 8:46.

+ იობ. 4:18.

+ იობ. 18:11. ფსალმ. 108:10.

+ რჯლ. 32:15-16. ფსალმ. 16:10.

+ იობ. 4:9. 2თეს. 2:8.

+ იობ. 22:16. ფსალმ. 54:24. ეკლ. 7:17.

+ ეს. 9:19.

+ ფსალმ. 7:15. ეს. 59:4.

+ იობ. 21:34.

+ იობ. 10:17.

+ იობ. 17:7. ფსალმ. 6:7-8.

+ იესო. 23:14. იობ. 7:21; 10:21.

+ იობ. 11:20.

+ იობ. 12:4; 30:9. ეზეკ. 33:32.

+ ფსალმ. 6:8.

+ იობ. 8:1; 25:1.

+ იობ. 21:17.

+ იობ. 29:3. იგავ. 13:9.

+ იობ. 11:20.

+ დაბ. 19:24.

+ ფსალმ. 36:28.

+ რომ. 14:12-13. გალ. 6:5.

+ იობ. 25:3.

+ იობ. 2:9.

+ ეზეკ. 37:3. იოან. 11:25. გალ. 3:14. გამოცხ. 5:9.

+ აბაკ. 2:4. იოან. 8:56.

+ იობ. 11:1.

+ ფსალმ. 36:36. 1თეს. 5:3.

+ ფსალმ. 72:19. ეს. 29:7.

+ იობ. 21:19; 27:14.

+ იერ. 12:13.

+ იგავ. 10:2; 11:4. ეზეკ. 7:19.

+ ეს. 24:18. იერ. 48:44.

+ რჯლ. 32:22. იერ. 15:14; 17:4.

+ იობ. 18:21; 27:13.

+ იერ. 12:1. აბაკ. 1:13.

+ ფსალმ. 72:4; 143:12.

+ ეს. 5:12. ამოს. 6:5-6.

+ იობ. 22:18.

+ ფსალმ. 54:24; 57:10.

+ ფსალმ. 72:18,. იგავ. 16:4.

+ იობ. 4:1; 15:1.

+ იობ. 35:7.

+ იობ. 24:15. ფსალმ. 93:7. ეს. 29:15.

+ იობ. 21:16.

+ ფსალმ. 106:42.

+ ეზეკ. 28:18.

+ იობ. 8:5-6.

+ ფსალმ. 49:15. ეს. 58:9; 65:24.

+ იგავ. 29:23. ლუკ. 18:4.

+ ფსალმ. 17:21.

+ რჯლ. 19:14. იგავ. 22:28.

+ იობ. 22:6.

+ იობ. 35:9.

+ იობ. 22:13-14. იგავ. 7:9.

+ ფსალმ. 36:2; 72:18.

+ ფსალმ. 102:20.

+ იობ. 4:17; 9:2; 15:14.

+ ფსალმ. 21:7.

+ იგავ. 15:11. ებრ. 4:13.

+ იობ. 38:6. ებრ. 1:3.

+ იობ. 38:37. იგავ. 8:28.

+ ფსალმ. 88:10. ეს. 51:10. ლუკ. 8:25.

+ ფსალმ. 14:2.

+ იაკ. 4:3.

+ ფსალმ. 17:42. იგავ. 1:28; 28:9.

+ იგავ. 15:8.

+ იობ. 20:29.

+ ფსალმ. 77:63.

+ ფსალმ. 48:11.

+ იობ. 15:20-21; 18:11.

+ ფსალმ. 18:11; 118:72.

+ იგავ. 8:11.

+ იგავ. 1:7.

+ იობ. 18:6.

+ ფსალმ. 71:12.

+ იობ. 31:18. იგავ. 29:7.

+ იგავ. 30:14.

+ რჯლ. 28:4.

+ დაბ. 49:24.

+ რიცხ. 12:14. იობ. 19:19.

+ ფსალმ. 21:15; 41:5. გოდ. 2:19.

+ დაბ. 18:27. იობ. 16:15.

+ იობ. 19:7.

+ რომ. 12:15.

+ იერ. 14:19.

+ ფსალმ. 118:83.

+ ამოს. 8:10.

+ დაბ. 34:1-2. მათ. 5:28.

+ იობ. 23:10; 34:21.

+ ფსალმ. 7:4.

+ ლევ. 26:16. რჯლ. 28:30,.

+ იობ. 24:15.

+ ეს. 47:14.

+ იაკ. 2:15-16. 1იოან. 3:17.

+ რჯლ. 24:13.

+ ფსალმ. 61:11. მარკ. 10:21.

+ 3მეფ. 19:18.

+ დაბ. 19:2. რომ. 12:13. ებრ. 13:2.

+ დაბ. 3:8. ოს. 6:7.

+ იობ. 2:11.

+ იობ. 15:10.

+ იობ. 10:9. ეკლ. 12:7.

+ იობ. 10:7; 16:17; 23:10.

+ იობ. 13:27.

+ იობ. 34:7.

+ რიცხ. 23:19. 1მეფ. 15:29.

+ 2მეფ. 7:27. ეს. 50:4.

+ ფსალმ. 106:18.

+ ფსალმ. 90:15. ეს. 43:1-2. ოს. 13:14.

+ ეს. 58:9.

+ 1კორ. 11:32.

+ ფსალმ. 55:14.

+ იობ. 12:11.

+ იობ. 13:18; 23:10; 35:2.

+ იობ. 15:16.

+ იობ. 8:3; 36:23.

+ იგავ. 24:12. რომ. 2:6.

+ საქმე. 10:34. 1პეტრ. 1:17. რომ. 2:11. გალ. 2:6. ეფეს. 6:9.

+ იობ. 27:20.

+ იობ. 24:12.

+ იობ. 27:9. იგავ. 15:29.

+ ეს. 1:15. იოან. 9:31.

+ ფსალმ. 50:6.

+ ფსალმ. 106:10.

+ იობ. 36:16.

+ 1მეფ. 12:3. იგავ. 11:4.

+ ფსალმ. 101:28. დან. 6:26. 1ტიმ. 1:16.

+ ფსალმ. 103:2. იგავ. 8:28.

+ ფსალმ. 17:15.

+ ფსალმ. 110:2.

+ ეს. 44:24.

+ იობ. 9:4; 12:13,16.

+ გამ. 19:18. 3მეფ. 19:11. ეზეკ. 1:4.

+ იობ. 40:2.

+ იობ. 26:10.

+ ფსალმ. 103:9. იგავ. 8:29.

+ იობ. 18:5-6. ეზეკ. 30:22.

+ ფსალმ. 76:20.

+ იობ. 10:21. ეს. 14:9.

+ გამ. 9:14-15. იესო. 10:11.

+ იობ. 5:10; 36:27. იერ. 14:22.

+ იობ. 9:9. ეს. 13:10.

+ ფსალმ. 103:21.

+ ფსალმ. 146:9.

+ იერ. 50:44.

+ გამ. 19:5. რჯლ. 10:14. ფსალმ. 23:1.

+ დაბ. 18:14. მათ. 19:26.

+ ეს. 55:3. ლუკ. 5:8.

+ იობ. 2:11; 27:7.

+ დაბ. 20:7. იაკ. 5:16.

+ რჯლ. 30:3. მარკ. 10:30. ებრ. 11:34.

+ იობ. 1:3.

+ https://ibt.org.ru/ebook?id=GRG

Table of Contents

- ბიბლია

- სათაურის გვერდი

- იობი

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42